SiYAH AJANDA

Tevazu

2012-01-25T17:36:00.001+02:00

Yavuz Sultan Selim, Mısır Seferi'nden başarılarla dönmüştü. Bütün halk toplanmış
onu şehre girerken alkışlamak için sabırsızlanıyordu. Ama Padişah, gece olmadan şehre girmek istemiyordu. Bunun sebebini herkes merak ettiği halde hiç kimse sormaya cesaret edemiyordu.
Sonunda büyük alimlerden olan İbni Kemal:
"Padişahım, bir maruzatım var," dedi. Padişahın:
"Efendi, ne istediğin varsa hiç çekinmeden söyle,"
demesi üzerine İbni Kemal cevabı merak edilen soruyu şöyle sordu:
"Askerler merakta, bütün halk sokağa dökülmüş,
sizi alkışlamayı beklerken siz hâlâ şehre girmezsiniz.
Bunun sebebi hikmeti nedir?" Yavuz şu şahane cevabı verdi:
"Efendi, sen bizi hâlâ tanıyamadın mı? Biz; şan, şöhret ve alkış toplamak için değil,
Allah rızasını kazanmak için savaşırız."

Berceste

2011-10-29T09:36:00.000+03:00

Gonce gülsün gül açılsın cûy feryad eylesin

Sen sus ey bülbül biraz gülşende yarim söylesin

Baki

Göz gördü gönül sevdi ey yüzü mâhım

Kurbânım olam var mı benim bunda günâhım

Nahifi

Yürek Yakan Günler...

2011-10-28T10:51:00.001+03:00

Kelimelerin kifayetsiz kaldığı, hıçkırıkların boğaza düğümlenip kaldığı anlar vardır. Fert fert, an an yaşanır. Yaşayandan başkası pek bilmez. Ve birde son haftada olduğu gibi tüm milleti bu haleti ruhiyeye iten büyük belalar vardır. Son Van depremi gibi. Elde sıcak çay yudumlayıp, televizyondan vah vah etmek kolay olanı, hemen elinden geleni yapabilmeye çalışmak yardım ulaştırmaya çalışmak da en güzel en uygun ve en sevap olanı. Bu yüzden durmamalı bir şeyler yapmalıyız. Bir şeyler yaparkende aslında kendimizide sorgulamalıyız tekrardan. İşimizi dikkatlice yapıp yapmadığımızı kontrol etmeliyiz. Hepimiz kendi sorumluluğumuzun müteahhidiyiz aslında. İnsan hayatına müdahil işlerde sorumluysak daha bir dikkatli olmalıyız. Belki çürük binalar dikmiyoruz ama yardımdan uzak kalacak çürük bir bencillik ekiyor olabiliriz, çoluğumuza çocuğumuza. Ya da bir arabayı tamir ederken iki vidayi az önemseyip daha gevşek bırakıyor olabiliriz. Biraz uyanık ol gözünü aç diye diye uyanıklığı başkasının hakkına göz dikmek olarak -kerhen- anlatabiliyoruz. Bir deprem oldu insanlarımız aç ve açık kaldılar. Asıl aç ve açık olması gerekenler bu afeti görüp silkelenmesi gerekenler yine bizler olmalıyız. Ruhumuz dürüstlüğe aç, şefkate, yardımseverliğe açık olmalı. Rabbim orada olanların yardımcısı olsun, tarif edilemez bir hal ve maddi yardımın dışında elimizden gelen tek şey dua. Geçmiş olsun güzel anadolu insanı geçmiş olsun tevekkül ve sabırla bu halden de çıkabiliriz diyen Allah'a sığınan güzel insanlar, biz buralarda rahatız, halinizi pek anlamıyoruz, ve bir kaç vakte kadar unutacağız yine kendi dertlerimize düşeceğiz malesef her zaman olduğu ve olacağı gibi. Hakkınızı helal edin, Rabbim kimseye bu denli büyük acılar yaşatmasın hele evlat ve aile acısı hiç göstermesin... Amin..

Gözlerin...

2011-10-15T16:10:00.002+03:00

bilmezdim, gözlerin bu denli etkili olduğunu. Bir bakışın mıh misali insanı olduğu yere çaktığını, bilmezdim; öğrendim, sen öğrettin. Peki neden , neden ufuk kaybolup gitti her şey küçüldü, neden sadece bakıyorum ama göremiyorum neden?..

Aslında sende biliyorsun bende biliyorum sebebini, korkuyoruz sadece dudaklara inmeye, bir bakışla hallolsun herşey bitsin gitsin diye bekliyoruz.. Sadece bekliyoruz, ama zaman akıyor su misali, mevsimler kanatlanmış uçuyor nöbet nöbet, dünün kahkaha atanları bugün hüzünle çıkıyor evlerinden, çocuk şarkıları eskimeye başlıyor ve hatta tüm şarkılar günden güne yaşlanıyor ... biri hariç.... Gözlerin şarkısı..

Ufka dalmışken bir gün yine sen,

geçmez demiştim aynı gemiler ve kuşlar

sanma aynıdır saçlarından esen,

sanma aynıdır bıraktığın yerde ki bakışlar

yanaklarında iz olurdu ve ben bilirdim sadece

yaz mevsiminde bile an an yağmur olduğunu

geçmeyen şey ne gündüzdür ne kısa bir gece

anlamazsın ki saati hangi mevsime kurduğunu

o sessiz çığlıklar ruhunda dolanırken

gözlerin yollara son kez çıkmaya çabalar

attığın mektup adrese ağır ağır varırken

gözlerinle birlikte mahzun kalbinde ağlar...

Batının Gözüyle(!)

2011-10-10T16:13:00.000+03:00

Tarihi anlamanın tek yolu değil, tarih kitapları. Kimi zaman içinde bulunduğunuz şartlar tarihteki bazı hadiselerin neden farklı cereyan ettiğini gösterir adeta. Neden şöyle olmamış diyebilmek için kendimizinde, toplumunda şimdilerde bazı şeyleri neden öyle yapmadığına bakmalı ve geçmişi eleştiriken bir kez daha düşünmeliyiz. Pek severiz aslında özelde kendimiz, genelde başkaları hakkında kimlerin diğer tabirle ellerin yaptıkları yorum ve tespitleri. Geçenlerde bir sitede gördüm, "Batının Gözüyle Osmanlı Kadını" adında bir kitap tanıtımını. Ne kadar ilginç, "Osmanlı Kadını" adıyla sunulsa daha fazla dikkat çekmeyecekti muhtemelen ve başka fikirlerin tasvirleri okurda merak uyandırır şeklinde düşünülmüş oldu. Özel olarak batılı kimseler anlatmış da olabilir. Kitabı okumadım. Dikkat çekmek istediğim husus bu kitabın özelinde genel olan avrupalılardan onay alma hastalığımızın hızla devam etmesi. Bu kitap Osmanlı kadınlarını övüyorda olabilir, olsun. Bu da geçer akçe olmamalı. Eğer kendi geçmişimizi irdelemek istiyorsak öncelikle tarihimizi objektif bir şekilde incelemeli, dönem hakkında aklı selim bilgilere ulaşmalıyız ki, subjektif romanlardan, kitaplardan faydalanalım. Nihayetinde anlatılan şeyler yaşanmış ve kültürleşmiş olguları tasvirleyip, derleyip okuyucunun gözüne sunuyor. Bugünlerde devam eden bir dizi var osmanlı ile alakalı, kaç vicdan sahibi orada anlatılanları, gerçek manada samimi buluyor?. Çok azdır. Hayatımıza etki edecek rituelleri belirlerken bile başkası ne der fikrini daima aklında tutmuş bir halkız az çok. Doğru yapılacak bir uygulama başkasının gözüyle değil sonuç ile yorumlanabilmeli, istenilen neticeye ulaşana kadar doğru olan yoldan kaçınılmamalıdır. Her insanın, toplumun, hatta milletin bir dış gözlemciye ihtiyaç duyduğu duyacağı zamanlar olur lakin bu iç dinamikleri sarsıcı ve yıkıcı değil eksik olanı gösteren bir yapıda olursa bir işe yarar. Aksi takdirde populizm kurbanı olmaktan pek kurtulamayız.

Kabulsüzlük

2011-08-24T17:32:00.001+03:00

İçinde bulunduğumuz bu güzel atmosferin nihayetine sayılı günler varken yine ortaya birileri çıkıp insanların gönül kuyularına taşlar doldurmayı görev biliyor. Herkesten daha iyi bildikleri varsayımıyla hareket eden bu içi kof güya yetişmiş kişiler hayatlarının çoğu kısmında uygulamadıkları bir takım emirleri kısaltma yada azaltma eğilimindeler. Konunun ne olduğu bir çoğumuza malum. Pek yazasım yoktu lakin içim acıdı, yüreğim burkuldu. Tek kelimeyle ilimlerine yazık ettikleri gibi herşeyi normal tadında ve emredildiği gibi yaşayanlarıda tereddüte düşürmeye çalışıyorlar.
Bu müberra dinin emirleri, yasakları , sünnetleri ve hatta nafileleri bellidir. Kişi nasıl yaşamak istiyorsa ve o şekilde uyguluyorsa hayatına bazı şeyleri, hesabını da kime nasıl vereceğini biliyordur. Haddi zatında işin uygun olanını yaşayanlardan zerre yorum ve itiraz gelmezken sınıfın tembel, huysuz, hırçın ve hatta serseri öğrencileri gibi akışın huzurunu bozuyorlar. Bozuyorlar çünkü herşey normalinde giderse döküntü oldukları, ilimlerinin riyaya bulaştığı gerçeği zil çalınca ortaya çıkacak. İstiyorlar ki zil çalmadan ortalığı karıştırıp, karmaşa içinde bir şeyler yapıp tüysünler. Öyle yağma yok. Bu kadar basite indirgenemez bahsedilen emirler. Eğer teslim olupta inanmışsanız oturun eksik olan yerlerinize ağlayın, ağlayalım, yok mağrur nefsinize gelen yerlere çalışıp doğru olanın sadece o olduğu diktesindeyseniz, arkanızda sağınızda solunuzda kimse yok bilesiniz. Bu dünyanın bazı makamlarında rahatça yaşıyor olabilirsiniz, lakin fani olanın bittiği yerde sizin hüsranınız başlamış olacak. O vakit ne yapacaksınız. Rabbim ilmiyle amil olanlardan eylesin, zalim olanlrdan değil....amin..

"Alaşehir Tımarı"

2011-07-20T14:59:00.000+03:00

Bir tantanadır almış başını gidiyor. Gündem, daha doğrusu ülkeyi ilgilendiren gündem oldukça karışık. Gündem içerisinde "şike" yaftasıyla maruf olan olay belkide en derinden tartışılanı, dikkat çekeni. futbol önceliklerim arasında olmadı hiç bir zaman, izlemekten keyif aldığım, maç bitince bitmesi gereken bir oyundu sadece. Şu an bu oyun ülkede can çekişiyor, "operasyona" kadar benim için hasta adamdı. Şike yapan, yaptıran yeltenen ve bir çok şey. Açıkcası oyun bozuldu. Şahsım adına pek derdim değil. Sadece kendi hayatıma bakışımda biraz daha sakin olmam gerektiğini fark ettirdi. Neden denirse, futbol uzun zamandır halkın en önemli meşgalesi ve bir çok olgunun ayıramadığı insanları, ayırabilecek kadar güçlü. Manasız bir şekilde pek fazla dahili olmayan bizler bu oyun için her şeyi yapabiliyoruz. Taraftarlık parantezi içerisinde açıklanarak sıyrılmak çok basite kaçıyor. Şu durumda kim neyi tarafı?. İçeride olanlar, kızanlar, sevinenler, dünyanın sonu gibi görenler ve daha niceleri... Durup soluklanıp bir tarihe bakmak gerekmiyor mu?. Kime ne kalıyor, ne kalmış?. Gerçek olan hayattan dahi bir şeyler koparamayan biz insanoğlu, eğlence ve keyiften fazla bir şey-eskiden- vadetmeyen bu oyuna sıkı sıkı sarılmakla bir çok şeyi ıskalamıyor muyuz.? İçeride olanların aileleri yok mu?, çoluğu çocuğu, akrabası yok mu?. Onların ruh hali nedir var mı düşünen?. Durumun bu noktaya gelmesinde genel olarak herkesin suçu yok mu?. Bir şey oyunsa oyun olarak kalmalıdır. Ha bu sektörden ekmek yiyenler yok mu, var. İşi sadece geçim olan zaten bu alengirli işlerde tutunamaz. Geriye bu oyunu ele geçirmek pahasına mzıkçılık yapanlar kalıyor. Onlarında cüz'i kısmı göz altında. Şu ana kadar bu konu hakkında bir şey yazmayı düşünmüyordum, ama biraz düşününce gereğinden fazla vaktimi bu heyulaya harcamış olduğumu fark ettim. Kimin ne yaptığı beni ilgilendirmiyor, bu olayların bir faydası olduysa kendime ve aileme daha çok vakit ayırmam gerektiği gerçeğidir. Söyleyenini hatırlamıyorum ama uygundur heralde."Hiç Kimseye(şeye) Değerinden Fazla Değer Verme. Çünkü, Ya Onu Kaybedersin Ya da Kendini Mahvedersin...

HİİİÇ..!

2011-07-11T17:07:00.000+03:00

Ruhun örselenmesi, kalbin yorulması ve bedenin sonunda bitkin bir halde yığılması. Günü birlik telaşların sonunda elimize geçen yegane sermaye. Yaşamak elbette ki gerekli, su gibi hava gibi yaşama tutunmak. Fakat yaşadıklarımız labirent içerisinde gezinen yolcuların haline benzemeye başlıyor gittikçe. Teknolojinin başdöndüren hızı, hayatımızın kıymetlerini bir anda kıymetsizleştirip kenara bırakıveriyor. En kötüsüde elimizdekileri gözden düşürmesi. Gözden düşenin gönle girmesi o kadar zor ki, dönüp bakmıyor, sormuyor ve hatta istemiyoruz. Sürekli bir "yeni" telaşı var içimizde, eşyalar yenilenecek, araba yenilenecek, buzdolabı yarıya inmiş boş sayılır, dolduralım, eyvah yaz geldi biz evde kaldık vb.vb.. Liste uzar gider böyle, koşuşturmalar içerisinde kendimize ve ailemize zaman ayıramadan ömrün "taze yıllarını" harcayıp gidiyoruz.

Nasrettin Hoca'ya sormuşlar:

“Kimsin?”

“Hiç” demiş Hoca, “Hiç kimseyim.”

Dudak büküp önemsemediklerini görünce, sormuş Hoca:

...“Sen kimsin?”

“Mutasarrıf” demiş adam kabara kabara.

“Sonra ne olacaksın?” diye sormuş Nasrettin Hoca.

“Herhalde vali olurum” diye cevaplamış adam.

“Daha sonra?” diye üstelemiş Hoca.

“Vezir” demiş adam.

“Daha daha sonra ne olacaksın?”

“Bir ihtimal sadrazam olabilirim.”

“Peki, ondan sonra?”

Artık makam kalmadığı için adam boynunu büküp son makamını söylemiş:

“Hiç.”

“Daha niye kabarıyorsun be adam. Ben şimdiden senin yıllar sonra gelebileceğin makamdayım: "Hiçlik makamında...

Hayata tutunmak gerek, yaşamak, yaşamdan zevk almakta gerek, ama bunları yaparken bir gün "hiç" olup bir köşede kapıyı açacak kimseleri bekleyeceğimizide düşünerek, ruhunuzu örselemeyen, kalbimizi incitmeyen meselelere el el atarak, yaşamak ve yaşamı sonlandırmak gerek...

Hz Peygamberimizin (s.a.v) Çocuklara Yaklaşımı

2011-06-23T18:10:00.004+03:00

Kur'an'daki çocuklara yönelik ayetlerin uygulaması konusunda tabii ki ilk örnek alacağımız insan, sahabesine ve tüm ümmetine vahyin şahitliğini gösteren Hz. Muhammed'dir. Ahlakı Kur'an olan Rasulullah'ın çocuklarla ilişkilerinde ve onları eğitirken takip ettiği yol ve yaklaşım biçimleri bu nedenle bizim örnek alacağımız uygulamalardır. Ancak bu konularda Rasulullah'ın örnekliğini metot olarak kullanabilmemiz için O'na isnat edilen rivayetlerden sahih olarak gördüğümüz bazı hadisler üzerinde durmaya çalışacağız.

a) Bir rivayette Peygamberimizin torunu Hasan, su ister. O esnada diğer torunu Hüseyin de uyanır ve su ister. Peygamberimiz suyu Hasan'a verir. Kızı Fatıma babasına, "Hüseyin'i daha mı az seviyorsun" der. Peygamberimiz "hayır suyu önce Hasan istedi ve ona verdim" der. Rasulullah bu rivayete göre taleplerde hatırı değil öncelikli talebi dikkate almaktadır ki, çocuklar arasındaki rekabette bu tavır son derece eğiticidir.

b) Hicaz cahili geleneğinde kızların ikinci sınıf konumuna itildiğini gözettiğimiz de, bazı rivayetlerden Rasulullah'ın kız çocuklarına karşı pozitif ayrımcılık yaptığını kavrarız: "Çocuklarınızın arasını eşit tutun. Eğer ben birini üstün tutacak olsaydım, kızları üstün tutardım."

c) Rasulullah'ın dünyevi konularda birlikte olduğu kişilere söz hakkı verdiği, yerine göre de çocukla çocuk olduğu rivayet edilir. Ergenlik çağına gelmemiş çocukların biatlerini kabul etmiş olması da onlara verdiği değeri; yani çocukların duygu ve düşüncelerine de gereğince önem vererek onları hayata hazırlayacak bir yaklaşımı örneklendirir.

d) Rasulullah, bir hadise göre, koşu yarışı yapan çocukları görünce o da aralarına karışır, onlarla beraber yarışır. Yarışı kazananı ödül olarak devesinin üzerine alır ve Medine sokaklarında gezdirir ve onunla sohbet eder. Bu yaklaşım da mükafat ve eğitimde tek düzeliği aşmak konusunda önemli bir açılımdır.

e) Rafi Bin Amr anlatır: Ben küçükken Ensar'ın hurmalarını taşlıyordum. Beni yakalayıp Rasulullah'a götürdüler. Bana sordu. "Niçin başkasının hurmalarını taşlıyorsun?" "Açlık sebebiyle" dedim. Bunun üzerine "taşlama, kendiliğinden yere düşenleri ye" dedi. Ve sonra "Allah seni doyursun" diye bana dua etti.

f) Bir çocuk müezzinin taklidini yapıyor ve ezanla alay ediyordu. Hz. Peygamber o çocuğu yanına çağırarak sanki ezanla alay ettiğini anlamamış gibi ciddi bir tavırla "Haydi bize de bir ezan oku" dedi. Çocuk utandı ve bunun üzerine güzelce ezan okudu. Rasulullah çocuğun sırtını sıvazladı ve cebine biraz para koyup "Mübarek olsun" dedi. Çocuk şaşırmış ve sonra yıllarca Mekke'de müezzinlik yapmıştı.

g) Annelerin çok sık yaptığı hatalardan birisine tekabül eden Rasulullah'tan örnek bir uygulamayla ilgili bir rivayeti özetleyelim: Medine'de bir anne sokağa kaçan çocuğunu eve getirebilmek için "Gel bak sana ne vereceğim" der. Olaya şahit olan Rasulullah sorar: "Çocuğa ne vereceksin?" Anne hurma vermek istediğini söyleyince de peygamber uyarır. "Dikkat et sana gelir de bir şey vermezsen doğru yapmamış olursun..."

h) Tirmizi'nin aktardığı bir rivayete göre "Çocuklarınızı 7 yaşına geldiği zaman namaza alıştırın. Eğer 10 yaşına geldiğinde kılmazlarsa yaptırım uygulayın." diyen Rasulullah, çocuklar için hem teşvik hem de uygun bir müeyyide yönteminin var olacağını bize hatırlatmaktadır.

(Kütüb-ü Sitte'de geçen bu rivayetleri, Ayraç Yayınları'ndan Said Alpsoy'un "Bir İnsan Olarak Hz. Muhammed" ve İnsan Vakfı Yayınları'ndan Bekir Demir'in "Hz. Peygamber ve Çocuk Eğitimi" adlı kitaplardaki hadisler arasından seçerek özetledik.)

Bu ve benzer rivayetlerde dikkat çeken vurgulara bir kez daha değinebiliriz:

1. Peygamberimiz çocuklara hoşgörü ile yaklaşmış, ilgi göstermiş, şakalaşmıştır. "Yavrucuğum..." gibi sıcak ifadeler kullanmıştır.

2. Peygamberimiz çocuklara taklit yoluyla eğitim yolunu açmıştır. Buhari ve Tirmizi'nin aktarımlarına göre, Rasulullah İbn Abbas'ın kendisine bakarak abdest alması ve Enes'i ve arkadaşını namaza çağırıp kendisine bakarak namaz kılmalarını sağlamıştır.

3. Rasulullah'ın çocukların 7 yaşında namaza alıştırılması ve 10 yaşına vardıklarında namaz kılmazlarsa yaptırım uygulamaya daveti, kontrollü bir disiplin gerekliliğine işarettir.

4. Tirmizi'deki hadise göre "Rasulullah, bir çocuğa eve girdiğinde ev halkına selam vermesini tavsiye etmiş ve bu selamla hem kendisinin hem de ailesinin hayır bulacağını eklemiştir." Peygamberimizin çocuklarla ilgili bu tür yaklaşımları, hayatın içindeki uygulamalarla irtibatlı ikna temelli eğitim örnekliğidir.

5. Rasulullah, çocuk eğitiminde mükafatlandırmayı sosyal ilişki ağırlıklı da gerçekleştirmiştir.

6. İbn Mace'nin aktarımına göre Rasulullah, içlerinde çocukların da bulunduğu bir toplulukla bir vadiden veya bir yokuştan geçerken, bu hangi vadi ya da bu hangi yokuş gibi sorularla soru cevap şeklinde grup ve çevre eğitimine örneklik oluşturmuştur.

7. Rasulullah'ın çocuk eğitiminde tedricilik ve sabır faktörüne özen gösterdiğini söyleyebiliriz. Çünkü o hikmetle davranan bir Rasul'dü ve tedricilik de insan fıtratına en uygun eğitim metodudur. Kur'an-ı Kerim 23 senede tamamlanmıştır. Namaz örneği bunun en iyi uygulamasıdır.

Hadis rivayetlerini öncelikle çocuğa yaklaşımla ilgili Kur'an ayetleri ve Kur'an bütünlüğü ışığında değerlendirmeliyiz. Ancak Kur'an bütünlüğünden bakıldığında bize önemli katkılar ve örneklikler sağlayan rivayetler yanında, Kur'an nasslarıyla bağdaşmayan rivayetler de söz konusudur.

İbn Hacer'in aktardığı bir rivayete/hadise göre "Tahnik" [çiğneme]ten bahsedilmektedir. Bu rivayete göre Peygamber yeni doğan çocuğa, ağzında bir hurmayı çiğnedikten sonra yedirir. Rasulullah hurmayı güzelliği, yumuşaklığı, tatlılığı itibariyle Müslümana benzetirmiş. Tahnikte bulunan kişi faziletli biriyse o çocuk da faziletli biri olurmuş. Oysa bu rivayet, sanki Hıristiyan kültürünün vaftizini hatırlatmakta ve Rasulullah'ın misyonunu küçük düşürmektedir.

Yine Peygamberin sünneti adı altında fıtri olarak solak olan bir çocuğa zorla sağ eliyle yemek yedirilmesi vb. davranışlarda bulunulması da Peygamberin sünnetinin gereği gibi algılanmamasından kaynaklanmakta, "Kolaylaştırın, zorlaştırmayın" hükmü unutulmaktadır.

Bazı rivayetlerde de çocuklarla oynayan Hz Peygamber, onlara hiç kızmamış, uyarıda bulunmamış ve disiplin uygulamamış gibi gösterilmektedir.

Oysa Buhari ve Müslim'in ortak rivayet ettikleri bir hadise göre Rasulullah, torunu Hasan ve Hüseyin yanında oynarken bunlardan birisi, orada zekat ve sadaka olarak toplanmış olan hurmadan yemek için ağzına atar. Bunu gören Rasulullah ona şöyle dikkatlice, uyaran bakışlarla bakınca çocuk hemen hurmayı ağzından çıkarır.

Alıntı.... tamamı için

Ötesi...?

2011-05-28T14:44:00.005+03:00

dua...

her kapıya uyacak ama vakti gelince kullanıma verilecek anahtar..haliyle o vakti nasıl beklediğimiz önemli. Anlayışlı? meskun? sabırla? sabırsızca? ya da pervasızca .. içimizde sakladıklarımız bu bekleyişin sureti hakkında bir fikir sunabilir. Hayat iki cümleye sığmayacak kadar karmaşıkken, sadece iki cümle ile son yolculuğa uğurlanabilecek kadar da sade, basit ve kısa...

İyi bilirdik... sahiden?

ya kendimizi nasıl bilirdik?

iyi, anlayışlı, kızgın, vurdumduymaz,asi, tevekkülden uzak, şükürsüz...

Biz kendimizi bir bilebilsek zaten, geriden söylenen iki kelime tasdik olarak bir nişane kabulü olabilir. Ya bilmezsek tüm alem iyi bilse ne yazar!... iyi bilinmeyi değilde iyi yaşamayı, şiar edinmeliyiz.. ha iyi yaşamak nedir diye akla gelirse en iyi yaşayanın izine yüz sürmek bir rehber olabilir..ötesi? daha ötesi var mı?.

"Kalp ve Göz"

2011-05-26T19:33:00.002+03:00

Bütün aşk hikâyelerinin en unutulmaz en heyecan verici sahnesi, sevenin sevgiliye ilk baktığı andır şüphesiz. Daha doğrusu, onun yüzünü ilk gördüğü vakit. Âşıktaki içsel değişimin başladığı an, gözün sevgiliye ilk takıldığı saniye dilimidir ve aşığın bütün biyografisi, bu “ilk bakışın öncesi ve sonrası”ndan ibarettir. Kalpte ateşin yükselmesi, aklın ve sabrın ateşe düşmesi o ilk bakış ile başlar. Kılıcın kınından sıyrılması yahut okun yaydan fırlamasıdır bu. Sevgilinin yüzü kınında bir kılıç yahut sadakta bir yay gibidir; bakış onu kınından ve sadağından çıkarır.Sevgili’nin yüzümü; aşk yangınını alevlendiren ilk kıvılcımdır.

Aşığın kalbi mi, ilk bakıştan sonra suda titreyen bir mehtap.
Göz… Savaşı başlatan haberci.
Bakış… Elde olmayan kader; ilahi kaza.
Ve aşk… Kalp ile göz arasındaki kutlu bir hadise.

Çok sonraları kalp göze diyecektir ki, “Ben bu onulmaz derde iten sensin. Safayı sen sürdün, acıyı ben çektim. Nimet senin, zahmet benim oldu. Sen sevinirken, kaygılanan ben oldum. Bakışlarını arttırdıkça sen, dertlerimi çoğalttın benim. Zafere eren sen, hezimete uğrayan ben. Sen emirlere itaat edilen hükümdar oldun, ben senin peşinde koşan tebaan. Sen emir ben esir. Sonra devam eder:

- Ey göz! Sen ikisin ben birim. İki kişinin bir ferde saldırıp onu öldürmesi zulüm değil de nedir?… Şimdi ağla o halde; etiğin zulmün cezasını çek bakalım.

Göz buna karşılık ayet-i kerime ile cevap verir: “Gerçek şu ki; gözler kör olmaz, ancak sinelerdeki kalpler kör olur” (Hacc 46)

" İSKENDER PALA .... "

Kaybolurken

2011-05-16T11:48:00.008+03:00

Zaman akıp gidiyor elimizden ve bizler henüz hiçbir şeyi tamamlayabilmiş değiliz. Koşuşturmaca içerisinde verilen molalar, serinleme süreleri kadar etki ediyor sadece. Cam kenarından dışarıya bakan bir otobüs yolcusundan fazla farkımız kalmadı şu 'zamane' dünyada. Kimse gerçeğin kokusunu ve tadını bilmiyor gibi. Ya da gerçek biraz 'daha vakit var' yargısının gölgesinde miskinleşiyor. Halbuki bilsek var dediğimiz vaktin aslında ipotekli bir emanet olduğunu, behemal alınabileceğini. Bilmek kısmen çözümü kolaylayacak bir tecrübe ama ruhumuz örselenmiş gibi. Uyandığımız her sabahın bir tazeliği varken, insanoğlu bu tazeliği kendi dışındaki dünyalılara bırakıyor ve akşamdan; bir evvelden kalan hesapların peşinden gidiyor. Kapanıyor mu peki evdeki hesap?. Aksine yeni yeni açılmış hesaplarla doluolarak evlerimize dönüyor, durgun ve meyus ruhlarımız. Kendi zihnine bu kadar acımayan canlı azdır hatta yoktur şu fani alemde.

“Biz, emaneti göklere, yere ve dağlara arz ettik. Onlar onu yüklenmeye yanaşmadılar, ondan korktular da onu insan yüklendi. O cidden çok zalim, çok cahil bulunuyor.” (ahzap s, 72.ayet)...

Bu denli büyük bir emaneti yüklenmiş olmak, ruhun hangi kimya ile mayalanacağını gösteriyor ziyadesiyle. Ve fakat ruhumuza aldığımız öyle çok emanetler-hedefler- var ki, aslolan, gündelik

telaşların arasında unutulup gidiyor.

Yaşamaktan tad almayı unutalı çok oldu. Çünkü neyin tatlı neyin tuzlu olduğuna etraf kara veriyor ivedilikle. Uygulaması uzun sürmeden akşam bıraktığımız yerden yarışa devam ediyoruz. Ve bir vakit geliyor, yalnızlık üstümüzde bulutlanmaya başlıyor, çok sürmeden damla olup ruhumuza inerken, "daha vakit var" demişliğimiz dün gibi geçip gidiyor gözlerimizin önünden, ruhumuz biraz daha kaybolmuş derinlerde, sesleniyoruz : "-hadi çık dışarı neşelen, az biraz daha vakit var, emaneti yerine getirelim olmaz mı?"...

olmaz olur mu demesini bekliyor gönül teli ;ama öyle hırpalanmış öyle geçici amaçlara vurmuş ki kendini ruhumuz , mecal kalmamış artık özünde, ah gençliğim diyor ahh gençliğim...

"Kolayı Var"

2011-03-31T14:26:00.002+03:00

"...İmparatorluk dönemi şairlerinin en esprililerinden biri olan şair Haşmet'in (18. yy.) kendine göre aptalca işler yapanların adını kaydettiği gizli bir defteri varmış. Kim ahmakça, akılsızca bir iş yapsa adını oraya işlermiş. Haşmet'in böyle bir defter tuttuğundan haberdar olan padişah (3. Mustafa) bir yolunu bulup bu defteri elde etmiş. Padişah zevk ve merakla bu defteri karıştırırken, aptalca işler yapanların listesi demek olan bu defterde kendi adına da rastlamış. Hemen şair Haşmet'in huzuruna çıkarılmasını emretmiş. Şair karşısına çıkınca vakit kaybetmeden paylamaya başlamış:- Bu ne küstahlık! Sen nasıl oluyor da benim adımı böyle aptallar listesine kaydediyorsun?- Efendimiz sakin olunuz, izah edeyim. Siz geçenlerde baş seyise yüklü bir para vererek cins bir Arap atı almaya gönderdiniz. O kadar parayla Arabistan'a gönderilen kimse artık geri döner mi? Bunun için sizin adınız da orada bulunuyor.- Peki, ya baş seyis geri dönerse?- Kolayı var efendimiz, sizin adınızı siler onunkini yazarız..." "alıntıdır"

Dünya Telaşı

2011-03-28T14:19:00.004+03:00

Sabah gözlerimizi açtığımızda zihnimiz dünden ve dünlerden kalan telaşları atmamışdır çok kez, her zaman bitirilmesi veya yetişmesi gereken işlerimiz vardır. Telaş vakti kısa olupta sonunu getirmek isteyenler için ideal tasavvurdur da salt dünta işleri için gösterdiğimiz telaşın kaçta kaçını asli olan mes'uliyetlerimizde gösterebiliyoruz ki?. Hoş gölgelik bir mekandan fazlasını ihtiva etmeyen, cismaniyete bürünmüş ruhumuzu esir alan dünyanın sonunu bilmiş olmak neyi değiştirirdi ki?. Ölümü ve bu alemden göç edeceğimizi biliyoruz da, ne değişiyor hayatımızda?Bilmek tek başına yetmiyor bir çok mesele için, artık bilmenin yanına anlamayı, farkında olmayı ve endişeyi de eklemeliyiz. Endişe hevesi taşımayan bir bilmenin nazarı kardan adam somutluğundan fazlası değildir benim için. Zira azıcıkta olsa endişesiz bir bilgi günlük gazete okumak kadardır. Okursunuz ve biter. Telaşlı olan bizlerin endişesi elimizdeki her şeyi bitirmek, tamamlamak, yenilemek üzerine sevk ederken, gerçeği de kenarda tutmamıza sebep oluyor. Herkes kendi ilmince bir gerçeğin kapısında bekler, bu bekleyiş kapının açılmasıyla son bulur, bulacaktır. Artık iki elimizi çenemize dayayıp iyi bir muhasebe yapmanın zamanı gelmeli, işimizde, evimizde ve ömrümüzün geçen zamanlarında ne kadar huzurluyuz ne kadar yükümlülük sahibiyiz bir kez daha gözden geçirmeliyiz.

Eylül'ü Özlerken

2011-03-15T15:58:00.002+02:00

Eylül’de melûl oldu gönül soldu da lâle

Lâleyken emel ermedi bahçemde kemâle

Gelmez bu elem neyleyelim fazla suâle

Bir hâile ömrüm ki alınmaz bir kâle ...

Diye ağyarını gönülden dile döken şair de benim gibi Eylül melalini sevenlerden. Hüzün gönül telinin en hassas menbaından damıtılıp akarken, sonbaharda eylül ile tellendirir ilk mevsimini aşkların. İlk mevsimi dediğime bakmayın, her aşık hüzün taşır birazda korlanmış yüreğinde ve bu sebeple mevsim ne olursa olsun aşığın kalbi biraz eylüldür çok keresinde.

Hüzündür eylül, gam değil. Gam yıkılmaya yüz tutan heveslerin karanlık bir tünel içerisinde kalması gibidir. Gamlı baykuş olmak ne insanın kederini teskin eder, ne de az da olsa bir ümidin kulbunun ucundan tutturur. Hani eskiler öyle tespit etmişler duvarı nem insanı gam yıkar diye. Gama değil, hüzne tutulmak lazım illaki dert edinmek düşerse fani hayatın gerçeklerine..
Eylül, hüzünlü aşkların ilk satırları dedik ya, neden sadece eylül bu denli hüzne yakıştırılmış bir bakmak lazım, bir irdelemek lazım. Sonbahar biten yazın özeti gibi aslında ve de kendisinden sonra gelecek olan kışın. Ben kendim dört mevsim içerisinden en çok sonbaharı başlangıç sayarım, çünkü ne tam bitmişlik, eksiklik vardır ne de olgunluk zirve yapmıştır. Ortasıdır bir çok rituelin. Kaygıların, kavgaların, aşkların, terk edilişlerin ortası olduğu kadar, yeşerecek ümitlerin, beslenecek yeni hedeflerinde bir ucu, bir tutam sarılışıdır. Kalan üç mevsimi görmeyen bir insan, bir fani sonbaharı görse tek, yeter ona, hayatın özünü temelleştirmek için. Yağmurla başladığımız günün, güneşle devam edeceği belli belirsizken, sert bir rüzgar sıkı sıkıya tutunmayı, sarılmayı tenbih eder estikçe semadan arza. İnsan sıcakta serilir, yayılır, ve bu sebeple yaz mevsimi hesabı tutulmayan zenginlik gibidir. Sonbahar bu zenginliği kitapsız hesapsız har vurup harman savuranlara ders olsun diye daha bir çeşitlidir. Sabah olur güneş enseyi yakınca, o zengin yazı özler hayıflanır; öğlen oldu mu, soğuk ısırdıkça teni bedeni, bir titreme gelir ve şükre sarılmak gerektiği ayan olur.

Sonbahar, güzel mevsimsin sen; ılık meltemlerin yüzleri okşadığı yaz akşamlarının son demleri, beyaz bir örtü olup her yanı saracak kar tanelerinin çok önceden haber vereni, sonbahar; yaşanılması gereken mevsimsin sen..
Hüzün sonunu bilipte sonuna gerektiği kadar hazırlanamayan aşığın sıfatı olmalıdır, ve gölgesi ikindi vakti düşen uzunlukta kalmamalıdır ...

Gaflet

2011-02-17T17:08:00.002+02:00

Akıp giden zaman içinde bir kafesteyim ,
Her türlü amelde çok ahesteyim ,
Kabrim beni bekliyorken dünyalık hevesteyim ,
Uyandır artık Ya Rab !
Belki son nefesteyim..!

Hz. Mevlana

Gölge...!

2010-11-30T12:57:00.003+02:00

gecenin herhangi bir kör vaktinde, gölgemizi görebiliyorsak eğer muhakkak etrafımızda bir ışık vardır. Işık olduğunda asli bedenimizin tezahürü olarak meydana düşer gölge gölgemiz. Bu sebeple aslolan önce mevcudiyetimiz ve bekası sonra ışık, o ışığın bize aksi. Dünyayı bir gölge olarak varsaydığmızda, bu gölgeni aslının olduğu bir mevcudiyetinde olduğu aklımıza düşer lakin, öyle hallerle hemhal olmuşuzdur ki- aslı gölge gölgeyi asıl olarak kabul edip öyle yaşamaktayız. Bazen gece olur ve gölgenin kaybolduğu fark edelir ve fani nede olsa gelip geçeceğiz hissiyatı sarar alımızı ruhumuzu, hemen oracıkta değersizleşiverirken gölgemiz, az biraz sonra güneşin doğmasıyla akşamdan kalan fikirler emekliliğe ayrılır uzun yıllar yaşayacağımızın varsayımıyla, halbuki gölge dahi akşamı göremez bir yerlere kayboluverir. Buradan bir sonucaulaşmayı düşünmek yerine hep ileriye yığınlamayı seçeriz. Hele bir gelsin bakarız, hele bir yaşlanalım sağsalim ve dört elle sarılırız. Öyle midir gerçekten, sarlıp hiç bırakmayacak ahvali bulabilecek miyiz günün birinde yada o ilerisi şu an mıdır sadece şu an.. yarın meçhul olamaz mı?

Eğilip kalkışımızda, oturup serişimizde gçlgemizde aslımızın kıvamında debelenir, aslımız gölgemize rol modeldir hattı zatında; hiçbirimiz de zaten gölgeye bakarak şekil almayız onun bize bakarak şekil alacağını biliriz. O halde yaşamın dakikaları su misali kayıp giderken neden hala gölgelerimizi dikkate alıp o nerede eğilirse eğiliyor nerede kaybolursa kederleniyoruz. Bırakalım bizim asaletimiz yönlendirsin, bırakalım güneş en tepedeyken, gençlik misali taze ve duruyken, kısalsın gri izdüşümlerimiz.Aksi halde gölgemizin boyu gittikçe uzuyorsa, bu günün sonuna oldukça yaklaştığmızı haykırıyordur olabildiğince... ne mutlu çok geçmeden duyabilene

Tartışmaların Göbeğinde

2010-11-26T09:43:00.002+02:00

Nasıl bir toplum haline geldiğimizi anlamak için bir bakmak lazım aynada kendimize. Etrafımız çılgınca tüketim vesveseleri ile yığılmışken, çoluğumuz çocuğumuz gencimi yaşlımız zamanın her anını yakalama derdine düşmüken çok şeyi de mübah olmaya itiyoruz bilerek yada isteyerek. Bugün ben bilmiyordum, aa haberim yokmuş demek için çok geç artık. Bilgi denilen mefhum artık çok uzaklarda değil. İstediğimizi bulmak için nitelikli bir araştırma kafi. Nitelikli diyorum zira her bilgi doğru sonuca götürmez.

Basitinden zoruna bir oyun için, bir eşya için, ihtiyacımız olan bir harcama kalemi için gece gündüz demeden bilgi toplayabiliyor, gerek bilgisayarda, gerek sokalarda per perişan vaktimizi kullanabiliyoruz. Elde edeceğimiz sonuç, ele geçireceğimiz metanın bizde olmasının verdiği zevkten yukarıda değil aslında. Empoze edilen değersizlikler zamanla değerleşip katılaşıyor. Ve bu katılaşma maddenin üç halindeki seyirler gibi kolayca sıvı ve buhar olmuyor. Çünkü yaşadığımız gibi inanmanın yolları açılıyor önümüze. İnandığımız gibi yaşamanın şartları ağırlaştırılırken, inacımıza temel olacak itikadi ve ahlaki değerler renkler ve zevkler tartışılmaz klişesinden daha alt seviyelerde tutuluyor. Bir kimsenin zevkine yaptığını tartışmak ayıp ve yanlış olarak değerlendirilirken inanca dair yaşama rükunleri, bırakın tartışılmayı alaşağı edeilecek seviyelerde konuşuluyor çağdaş(!) dünyamızda. Kim neyi nerden nasıl bulup çıkartacağının derdiyle hemhal iken akıllı ve şuurlu kimselerde artık yolun kenerında bir handa dinlemeye çekilmiş gibi sadece gelip geçenleri izlemekle iktifa ediyor. Toplumun akıll hocalığını yapanlar vesvesenin ilk kaynağı olanın takdirini çoktan kazanmış durumdalar. O vesvesenin melun sahibi dahi bu kadar ielerleyeceğini düşünmemiştir heralde ki mazallah yinede uzak olsun bizlerden..

"Ankara'dan Ayrılırken Kırmızı" & " Ankara"

2010-09-06T13:40:00.003+03:00

Ne kadar da güzelmiş akşamleyin ağlamak
Her gözyaşı damlası bir rüya çeşmesidir
Böylesine içten mi bakarmış insana gök
Bulutları karadır unutulmuş bir tenin
Toprak desen, rengârenk bir yalnızlık, bin umut
Hıçkırmak, en vefakâr çiçeğin yaprağında
Bulmakmış o efsunlu yıldızını gecenin

Kırmızı önce bahar, sonra tahtında ömrün
Saba Melikesi’nin kıskandığı bir hayal
Kızılay’da kuşların bembeyaz kanatları
Karanlık dağıtmasın diye efkârımızı
İnletir Kocatepe önünde o kırılgan
Son koşuyu bekleyen doludizgin atları
Alevdir, Ankara’dan ayrılırken kırmızı

* * *

Hey gidi Ankara hey
Beni de benzettin ya kendine
Astin suratimi, resmilestirdin beni
Hey gidi Ankara hey
Beni de benzettin ya kendine
Yüzümde bürokrat gülümsemesi
Içimde politik çikmazlar
Kaçinci askti tattigim aksamlarinda
Kizilay'da yürüyemeden el ele ayrildigim
Bir gecelik duygu esnemesinde
Yalnizligimla kendimi evime attigim
Tutamadigim mevsimlerini doya doya
Kaybettigim kendimi herhangi bir sokagin
Herhangi bir ayriminda...
Geçerken ömrüm giris katlarinda, üsüdüm titredim.
Otuz yasima girerken bir yaz aksaminda,
Bekar evlerinin soluk aydinliginda kötü aliskanliklar edindim.
Hiçbir kiza yalan söylemedim Ankara.
Ama bir ebruli aksamda, ezan seslerine karisti çigligim.
Oyaliyormusum kendimi geçici heveslerde.
Kar çiçekleri açiverdi yüregimde,
Sen ask de buna, ben çikmaz sokak Ankara.
Delik olan cebime koyacaktim tüm hüzünlerimi
Yine siirler çalip sairlerin soluk nefesli kitaplarindan,
Sarkilar sarkilar düzecektim ona ve Ankara,
Çelik renkli gecelerine dagittigim yildizlardan,
Taç yapacaktim sari saçlarina.
Gözlerindeki yesilden sürecektim antik yalnizligina.
Ikimizin de paylasacagi birisi olacakti hayatimda.
Anlarsin ya sen Ankara, ben ve o.
Üç kisilik bir dünya kuracaktik,
Gözyaslarinin kahkahaya karistigi su dünyada.
Duygu sevinecekti,
Telefon edip Zeynep'e evleniyormus diyecekti.
Frekansini yakalamisken tam da mutlulugunun,
Çankaya'dan bir rüzgar esti.
Kiskandin ya bizi helal olsun sana
Su ölümlü dünyada kendin gibi bir dünya görmeden,
Bogacaksin öylemi, kalabalik kaldirimlarinda beni.
Hüzne doyacagim öylemi, senin gibi gecekondularinda.
Benim gibi bir bozkir çocugu,
Meram aksamlarinda çiçeklerin nasil olgunlastigini bilirim ben.
Çözmüsken sifresini tam da hayatin
korkma Ankara korkma
Yazilmamis bir siirin okundukça çogalan ilk kelimesinde,
Akip giderken kaderimiz iki ayri yöne,
Mutlaka bulusacak vuslat denizinde.
Ankara korkma okudugu dualari anamin ikimizi de kurtaracak.
hiç ummadigin bir günde, söyle günes burcundayken sevinçlerin
sen bana alisacaksin ben de sana Ankara

Köşe Yazarı Olsaydım*6

2010-09-04T18:01:00.004+03:00

Ülkenin hali, uzaktan bakıldığında fırtına öncesindeki sessizliğe benziyor. Eylül ayı Ramazan-ı Şerifin bitişiyle manevi havadan çıkarken, on ikinci gününde siyasi havanın tam göbeğinden nemalanacak.

Güzel memleketimin, bu olaylara kaygısız gibi durduğu düşünülsede, kazın ayağı pek öyle değil.

Yinede referandumun ertesi sabah ülkede bir şeylerin olumlu yada olumsuz değişeceğine inanlar varsa onları saflık mertebesinde biraz daha bırakalım derim. Milletin derdi, iş güç yahu, Anayasa pek tabiki elzem lakin, biz halkın ahvali şartına girebilecek kadar da yakın değil. Bu yaşa geldim daha hiç merak etmedim, Hukuk dersleri hariç 80 anayasası nedir ne değildir aklıma hemen hemen hiç düşmedi.

Hattı zatında anayasaya gelene kadar çözülmesi gereken KPSS adıyla nam salmış bir sınav rezaleti var ki evlere şenlik. Hayır bir sirkin kuralları bile bellidir; ama ÖSYM denilen sınav harçlarını peşin almak dışında esnekliği çözülemeyen kurum, eğer Avrupa kıtasının herhangi bir yerindeki bir ülkede olsaydı, değil suçluları bulunca karar vermek, en ufak bir zanda dahi tepeden tırnağa kadro lav edilirdi. Yüksek Öğretim vermek için öncelikle yüksek bir izan sahibide olmak gerekir hattı zatında. Evet ya da hayıra sıkışmış kalmışken, bazı kurumlarıda araya sıkıştırmalı ve hatta oy pusulalarının yanına yök'ü de iliştirip aradan çıkarmalı YÖK 'e evet mi hayır mı diye. Emin olunuz ki, Anayasa ya çıkacak herhangi bir seçenekten daha fazla oybirliği çıkacaktır.

Yazılacak konu çok ve referandum hasebiyle üzerine gidilen sıkıntılar az. Misal M.E.B Öğretmenleri yerleştirmek için ayrı bir sınav düşünüyormuş KPSS'den ayrı olarak. Öğretmenlik fakültesini bitirmiş bir kişi neden tekrar sınava alınır neden rüştünü ispatla, bakalım dört yıl yatmış mısın yatmış mısın denilir anlamadım. Eğer böyle olursa ileride bir çok meslek grubu için ayrı yeterlilik sınavı yapmak gerekir. Yarın Kandil-i Şerif ve bu mübarek günde daha ileri gidip köşemizden can sıkmayalım, cümle Ümmet-i Muhammed'in Kandili mübarek olsun.

Aşk Sayıklamaları*9

2010-07-23T11:50:00.004+03:00

Zaman pek çok şeyin şahidi olurken, bir çok şeyi de hafızalarımızdan alıp götürüyor. Hayallerin asıl kaynağı elde ettiğimiz cekici ve cazip nesneler midir yoksa, o cazibenin ulaşılmazlığına kavuşabilmek midir?.. Her ikisi cevabın kaynağı olabilir de, hayal kurduran ve o hayali gerçek kadar zannettiren başka bir güçlü kuvvette aşk değil midir?...
Her koşulda aşk konuşulabilir, yaşanabilir, edebiyatın özünü aşk oluştururken, geriye kalan sanat dallarının, yaşam hallerinin özünü başka şeylerin salt tek başına oluşturduğunu düşünmüyorum düşünemiyorum. Ticaretin en iflah olmaz tacirlerinden, savaşların en acımasız komutanlarına kim nelerle meşgulse kökeninde hayalinin gerçekleşmesi hevesi vardır ve bu da bir nevi o hedefin aşkıdır.
Peki ya bunu tetiklerken bizler aşktan mı güç alıp aşka göre yaşamaya çalışıyoruz, yoksa aşk mı bizden beslenip kılıktan kılığa giriyor. Cevapı bir iki kelimeyle özetlenecek kadar kolay olmasada, eski zamanın saflığnın pekte kalmadığını hissediyorum bu fani zamanda.
Kim görsem etrafta aşka bir şekilde kaşık bandırmış, ama tıpkı 2. Mahmud'un bir garibanı sevindermek için hazinesini açıp, eline bir kürek vererek;- hadi bakalım al şu küreği daldır altınlara ama bir hakkın var ne gelirse seninindir demesi ve yoksul adamın şakınlık ve pür sevinçle küreği ters tutması sonucu kürekte hiç bir şeyin kalmaması haliyle, 2. Mahmud' o meşhur sözü söyletmiştir: Vermeyince Mabud, neylesin sultan Mahmud.."
Bizim nasipsizliğimizde ve nasibimizde bazen yoksul bir aşk filizlenebilir ve o yoksulluğa sabırla, hazinenin asıl sahibine bir yol açılabilir de. İşin özü ve sırrı İmam-ı Rabbani Hazretlerinin, "her işin sırrı sadakattedir"buyurduğu gibidir.
Sadakat için kaçımız sadık bir kul ve sabır yolculuğuna çıkabildik ki? Sadakat bağlılığın en üstünü ve tek başına bir kandil gibi parlayanı, ne severseniz sevin, nasıl severseniz sevin sadık kalmadıkça, sadık bulamazsınız.. Bulamayınca dönüp dolaşıp kapının eşiğinde kalır bir adım atamadan, gayriden sever, iç çeker, ah yarin perdesi dahi bir açılsa da yüzünü görebilsek dersiniz, deriz..
Hayaller demiştik başta, hayallerde sadakat ister, daldan dala atlayan aşık nasıl ki, şehla'yı Leyla diye severse, hayalden hayale koşanda, rüyayı hayale diye sever, halbuki rüya uyku halinde görülür. Hayal gibi kurgusu zihne ve kalbe ait değildir. Uyanınca biter. Hayallerini aşkın sadakati ile yoğurup birde sabırla katık edebilirsek, yare vasıl olsada olmasada üzüntü ve gam çivi çakmaz yüreğe, ama sadece kuru bir hayale, heves eklersek hevanın peşinden heba olup gideriz ki yar o vakit hiç gelmez, gelsede havasına kapılmış hayal evine yerleşip kalmaz, kaçar gider, peşinden meyus ve müflis bakakalırız..

Önce Yazıldı ve Hep Yazılacak

2010-07-03T11:16:00.005+03:00

Sözün gümüş ettiği yerde susmayı altınla ödüllendirmiş bir toplumun, acaba yazmak üzerine ettiği güzel kelamlarda var mıdır?.. Susmak için bilmek gerekli olduğuna göre, o bilmeyi de bir yerlerden okumak ve öğrenmek gerekir. Yüce ve güzel dinimiz İslam'ın ilk emri'nin oku olması, okumak içinde bir yerlerde yazılı bir şeylerinde olacağına işarettir aynı zamanda. Yazmakta, okumak kadar değerli ve gereklidir. Yazılan ve kaydedilen bir daha yeryüzünden kaybolup gitmez, arayan, bulmak siteyen bulur, öğrenir ve tercihinide yapar; susmak ve konuşmak üzere..

Hani okusunda adam olsun derler ya saf tabirle , arkası ve önü pek doldurulmaz genellikle. Okusun, okuyalım zamanımız beyhude akmasın kısacık ömürde de, ya peki ne okuyalım, neyi okuyalım?..

Okumak ve okutmak için yazılı bir eser bir döküman gerekir ve her yazılanada itibar edilmez. Yaşamı ilk gününden bugünlere kadar gelen süreciyle ele aldığımız zaman yazının icadından sonra dünyanın gelişiminin farklı bir seyre oturduğu yadsınamaz hele ki matbanın hayata uyarlanmasıyla son yüzyılın değişimi inanılmaz derecede hızlanmıştır.

Edebiyatın içine girdiğimiz zaman olsun dini gereklilikleri uygularken olsun hep yazılmış olanı ararken, kaynağına inebildiğimiz zaman daha bir mutmain olur ruhumuz.

Yazmak bir ruhun arayışı değil insanlığın kendini ispat için, bende dünya da vardım demek için kullandığı yegane daldır. Konuştukça büyümez insan, her defonun en üst seviyeden alta aktığı kelimeler konuşmanın, sürekli konuşmanın olmazsa olmazıdır. Kimin konuştuğu önemlidir burada ve akla gelmezde değil hani her konuşan kusurlu mudur, herkes mi susmalıdır diye.. Elbette hayır, konuşmasını istediğimiz, sevdiğimiz beklediğimiz kimseler yazılanların tezahürü gibidir, ki illa önce kalplerine, yüreklerine yazılandan aktarırlar ..

Okudur bu dünyanın özüne inen ilk tavsiye, öncelikli emir.. Ve okunacak olan tüm zamanların en mükemmeli, yegane yol göstericisidir.. Ve sonra sırasıyla her kimse kendi yolculuğuna göre yazılanları bulur, bulmalıdır ve illa okumalıdır.. Yazmak bu sebeple, konuşmaktan öncedir ve elzemdir. Biz insanlar dahi, ezelde yazılan bir İlahi (c.c) muradın, eseriyiz, yazısıyız, ve zerden küle her şey yazılana mukabil değerlendirilir. Yarın hesap gününde itiriraz edecek olan bizlere, bir büyük kitap gösterilip, "al oku, dünyada okunması gerekenleri okumadın ve bizde fütursuzca -bir yol göstericinin yazdıklarına- bakmadan yaşadıklarını yazdık, yanlışsa itiraz et, konuş!!!"..

Halbu ki ne zor, zor ötesi dahası o an en iyi yaptığımız şeyi yapmak, konuşmak; çünkü her şey yazılmış çizilmiş, nokta nokta karşımızda..

Yamak bu yüzden önemlidir, insalık tarihi hep yazılmıştır, tarih olsun, edebiyat olsun, bilim olsun, sanat olsun her biri eserleri büyüklüğünde anlaşılır, tartışılır kabul edilir.. Bu zaman yazılmış kaynaklara ulaşabileceğimiz en ferah zamanlardan ve eserler, yazılanlar, yazılmışlara ek yazılar öyle çok ki, itiraz edebilecek bilmiyordum diyebilecek bir nefis olamaz, olmamalıldır.

Bir kimse hiç durmadan alabildiğine konuşabiliyorsa, önüne bir kitap koyup, al oku, düşün ve sus demelidir ki bunca yazılmış kaynaklar kitaplara hürmet olsun. Her ilmin her yolun ağır işçileri önce başka bir yazılanı okumuş sonra kendileri yazmış kalemleri konuşmuştur, kendileri sessizliğin içinde yazılı kalmayı tercih etmişler, pek az konuşmuşlardır.. Bu sebeple ilk işimiz okumaktır yazılmışları, inatla, isteyerek, şevkle ve sonra gücümüz yetiyorsa usulünce yazmak, yetmiyorsa, az konuşup çokca okumak.. Çünkü her şey Rabbani bir yazgı ile başlamıştır..

Aşk Sayıklamaları*8

2010-06-16T18:27:00.004+03:00

Esir olmuştu henüz bir kez ördüğü o gözlere. Kim bilir nasıl bakardı sevdiği, aşık olduğu kimseye diyede geçirip hayıflanıyordu içinden. Neden ben değilim bu gözlerin sahibi neden diyerek ayak diretmeye başlasada, aşkın büyüsü bedenini sarmalamış, akıl ikliminden hayal iklimine uçalı çok olmuştu..

Peki ben şimdi nasıl yolumu bulupta kendime geleceğim diyerek debelenmeye başladı genç aşık. Halbuki daha çok değil bir kaç zaman evvel bir arkadaşının tıpkı bu hisleriyle dalga geçmiş demediğini bırakmamıştı. Ya şimdi göğüs gerebilecek miydi, kızdığı küçümsediği bu güçlü ve vazgeçmesi pek mümkün olunmayan halin istihzalarına..

Yürüdüğü yollar her zaman bu kadar güzel gelmezdi gözüne, hele yağmur, sevmediği ne çok şey varsa kızamıyor, bilakis hiç tadmadığı tadların hazzıyla eve giresi odaya kapanası gelmiyordu. Sığmıyordu dünyanın geniş ovalarına, çöllerine. Serinlik için kaç denizin suyu gerekirdi bir kez daha görürse o ahu gözleri bilemedi, ama bildiği, artık güneşşsiz, sobasız ve ateşssizde yanacağıydı, tutuşacağıydı. Hayatını pek çok kez mantık süzgecinden geçmiş sofraların misafiri olarak düşler, aşkmış, hasretmiş, edebiyatmış şiirmiş bunların hiç birisine yüz vermez ve tabağına koymazken, şimdi önüne gelen gıdalara uzanacak takat ve heves dahi bulamıyordu..

Aşk bu olmalı demeye cesareti de yoktu henüz. Aşkı çok kez duysada, kendi başına geleceğine hiç ihtimal vermez hep planlarını gerçekler üzerine inşa ederdi.

Şimdi hangi şehrin limanına varıpta hal soracak, hatır bulacaktı?. Hangi kelimeler formülde yerine koyunca çözümü anlatacak, sonuç sonsuza, yokluğa değil, o güzel gözlere varacaktı. Ama hangi sözler ve nerde nasıl karşılayacaktı..

Büyük konuşmamalıymışım diye devam ederken yoluna, bir kitapçının vitrininde "Leyla vü Mecnun" yazan bir kitap gördü. Düşündü, bu isimleri ilk defa duyduğuna göre, çok önemli olmalılar herhalde diye geçirdi içinden. Kararsız adımlara dükkandan içeriye geçip, tezgahtaki satıcıya yaklaştı ve kitabı işaret ederek sordu, Kimdir bu Leyla ile Mecnun.. Orta yaşını biraz almış satıcı, biraz şakın biraz da babacan tavırla, yanıtladı. Yanıt gencin yüreğinden ağzına getirmeye korktuğu bir tasvirle döndü saplandı; sen hiç aşık olmadın galiba?..

Kitap gözünde büyüsede eline alıp okumaya, bakmaya korkuyordu. Zaten sihirli bir aynadaymış gibi her seste her yönde o güzel gözlerin aksini görüyordu, ya birde kitaptaki Leyla, o baktığı gözler gibiyse ne yapardı..

Kitapçı biraz daha yaklaştı ve fısıldadı anlamış gibi halini, korkma her aşık çokca mecnundur, Belki senin leylan henüz yok ama hiç bir Mecnun Leyla'sız yazılmaz yeryüzüne, hiç bir Leyla'da Mecnun bulmadan ben Leyla oldum demez diyemez...

Kısa Hayat, Uzun Dertler..

2010-06-03T15:58:00.002+03:00

Zaman o kadar hızlı akıyor ki, sevincimiz, hüznümüz, kinimiz, kızgınlıklarımız, ardı ardına eklenerek doğup büyüyor ve bir çok şeyi daha içimize sığdıramadan unutmak zorunda kalıyoruz. Geriden başlamak mı desem ya da yeni başlamak mı karar vermiş değilim. Her iki nokta da aynı aslında, yaşamı güzel kılan ve değerli kılan bir inanç ve ruhi menbaı yoksa, her türlü sonuç ucu açık kalıyor. Son yaşanan olayları neresinden tutup değerlendirebilececğiz ki?.. Kelimelerin yetmeyeceği o kadar çok hadise oluyor ki, bu topraklarda ümit yeşertecek bir ümitvar dahi kalmayacak.. Maksat birilerinin ceza alması değil, ceza ile çözüm olsaydı hapishaneler, tutuk evleri, hakim masaları suçlu dosyaları ile dolup taşmazdı. Ceza asıl olarak suçluyu temizleyen bir şey değil, suçun ederi mukabilinde elindeki bazı hakları kısıtlamaktan öte bir işe yaramıyor bu alemde.
Kim ki içinde ahlak ve sorumluluk taşımıyorsa ve bir hesabın olduğunu düşünmüyorsa onları kınamak, had bildirmek yetmez. Yetmiyor da zaten. Genelden özele indiğimiz zamanda aynı sorunla başbaşayız aslında. Kendi hayatımızın dinamikleri kaç kez sallanmıyor, kaç kez bozulmuyor ki?. Fakat tedbiri aynı suçtan hatadan beri olmak için değil kurtulamayacağımız için alıyoruz. Çünkü yaşadıkça bir çok hatanın, günahın avuçlarında gezeceğimizi biliyoruz. Acı olan bu. Her sabah güne akşamdan kalan, dündan kalan şükürsüzlük, beğenmemezlik ve tembellikle uyanıyoruz. Beğenmiyoruz çünkü sokaklarımızda kavgalar eksik olmuyor, ruhumuzda eksik olmadığı gibi. Ekran başına oturan akıllı bir kul, beş on dakika içerisinde şükür ifadelerinin en güzelini aramalıdır, bulmalıdır. Ama o kadar alışığız ki bombaların, ölümlerin bizden uzakta olacağına, bombayla olmasada, yatakta öleceğimiz dahi gelmiyor akla. Sebep, neye inandığımızı bilmemek değil, niye inandığımızı anlamamak, ve bir çok olay ve yıkım gelip geçiyor gözümüzün önünden; ama biz kendimize hala gerekli çeki düzeni veremiyoruz.

Sayılı Gün Geçermiş

2010-05-31T13:26:00.002+03:00

çok sık duymuştum askerdeyken bu lafı. Evet her biten gibi askerlikte bitti. Bitirebildik ve evimize yuvamıza dönmüş olduk. Allah gün sayanların yardımcısı olsun. Bloga vakit ayıramadık haliyle. Bundan sonra umarım eski formu yakalayabilirim. Herkese selamlar...

Kurban Ve Düğün Daveti

2009-11-23T17:57:00.002+02:00

Kurban bayramına üç gün kaldı. Fakat her yıl olduğu gibi bu yılda bu konuyu gereğinden fazla sulandıranlarla, değerini düşürmeye çalışanlar çıkıyor. Malum ifadelerle ilginç haklardan hukuklardan bahsediyorlar. Buna karşı çıkacak şeyler yazmayacağım, yazacağım şey, o karşı çıkanlardan çok orta halli müslümanlar için. Çünki bu inanç işi, işi eğip bükenlerin kurban inancı neredeyse yok bu sebeple pek itiraz dinlemiyorlar.
Gelelim asıl kesmesi gerekipte, kesmemek için bazı basit ve sudan sebeplerle binbir takla atmaya çalışan biz müslümanlara. Bugün kurban bir kişi için üç yüz llira bir bedele denk geliyor. Durumu normal olan bir aile en azından bir hisse olarak bu ibadeti yerine getirebilir, getirmelidir. Fakir olanlara çok zor durumda olanlara zaten vacip değil ki zaten herkes kendisini bilir.
Şimdi öyle bir haldeyiz ki bu ibadet gözümüzde dağlar gibi oluyor. Ben şöyleyim, böyle şunu aldım vesair vesair. Bugün bu ülkedeki müslümanların 100 de 75i evine en az bir koyun alabilecek duruma sahiptir; ama ne hikmetse bundan dahi imtina ediliyor. Halbuki 300 lirayı bir çok lüzumsuz şeye bir çırpıda harcaya biliyoruz. Bu bir ibadet, ve ibadet demek Hz Allah'ın rızasına başvurmak ona talip olmak demektir; bunu bilmeyenimiz yok ama bir çok ibadette olduğu gibi gereksiz kaprislerle-kime yapıyorsak- kaçınma yoluna düşüyoruz. Bu ibadetin bir çok mühim faydası olduğu ehline malum kitaplarda geçiyor. " Elbette onların (kurbanların) ne etleri, ne kanları Allah'a ermez velakin ona sizden olan takva erecektir.." Hacc suresi,33.ayet)
Konuyu biraz daha bize yaklaştırmak için farklı bir noktaya çıkalım; düğün davetleri özellikle yakın akrabaların davetleri, hepimiz için bir sevinçtir. Düğün günü randevularımız varsa erteler bir çok işimizi geciktirebiliriz. Katılmak için elimizden geleni yapar ve hatta o davete çok kez yeni alınmış elbislerle gideriz, durumu biraz iyi olupta davet sahibine daha yakın olanlarımız eşimizden çocuğumuza, ayırmadan iyi ve yeni elbiseler alırız. Çünkü o davetin bir özelliği vardır ve değer vermek gerekir. Ama taksitle ama peşin, hiç düşünmez harcarız. Kendi çevremden yakın örnekler söyleyeyim, çevremdeki bir çok aile en fazla iki düğüne aynı elbiseyle gidiyor bilhassa kadınlar-suçlamıyorum-. Marka vermeyeyim ama bugün iyi bir eşarp 70lira altında değil, iyi bir bluz 100-150 arasında. Şimdi bir aile de düğünlere sadece bir kimseye giyim kuşam düşünülse en az 250 lira para gözden çıkarılıyor; ve bu yılda en az bir kez oluyor, oluyordur. Konuyu başa sarıp şöyle sorayım, Kurban ne, bir davet, müslüman için düğün bayram, sahibi kim Hz Allah, peki dayı oğlu amca kızına verilen bir değeri hak etmiyor mu Yüce Rabbimizin daveti ?. Düşünüyor muyuz?.. Her düğünde harcadığmız iki elbise parası kadar ancak tutuyor bir koç, koyun.. Açıkcası kendim de dahil etrafa iyi görünmek için harcadığmız paraların hiç lafını etmezken, en az bir kurban için aşmadığmız dere kalmıyor. 7 kişiye kesenler bir yana, ne olursak olalım, ailemizi korumak için dahi olsa bir koç, bir koyunu hiç düşünmeden alıp, bayram için hazırlayalım en azından, çünkü hiç birimizin yarın huzurullah ta vereceği cevabı yok. Şöyle bitireyim peki, Hz Resulullah efendimiz bir düğün yapsa ve en az bir koyun kesenin kendisini 1 dakika 2 kesenin iki dakika, 3 kesnin 3 dakika görebileceğini ve kestiği adetle bunun artacağını söylese birbirimizi parçalayıp, varımızı yoğumuzu satıp ne kadar koyun koç varsa almaya çalışmaz mıydık?. E peki şimdi niye kaçıyoruz, neden bir koyunla bırakalım dakikayı, Hz Resul'un şefaatine nail olabileceğimizi bile bile imtina ediyoruz ki?.. Rabbim akıl fikir verip gafletten kurtarsın..

Aşk Sayıklamaları*7

2009-11-19T17:18:00.005+02:00

Maddenin (düzeltme) hallerini bilmeyenimiz yoktur, aşkın hallerini de. Madde içinde halden hale geçerken bir işlem bir etmen gerekir ama aşkta bazen hayal bile yeter halden hale düşmek için..

Aşkın mecnun hali mesela; pek bir suskun pek bir bezgindir sureten ama sireten yanına yaklaşmak namümkün hatta ötesidir. Malumu bilir belki.. Nice şiirler öznesine bu hali kahraman ederken, nice aşıklar bedenine bakmadan bu elbise ile gezinirler yarin bahçesinde.. Bu halin ateşi güneşi meskun bırakırken, yağmura inat yaşlar akıtır, gönül ikliminde. Halbuki yarda bilmez bazen, küser belki, "neredesin civanım, yarim diye" arzu halini gecenin kuytu anlarında yıldızlarla paylaşır. Ve aynı yıldıza baktığından habersizdir mecnunuyla, ne bilsin, çöllerdeki tüm yıldızların Leyla yıldızı olduğunu. Nazlanmak hakkıdır sadece, bu hal de ayrı bir halidir aşkın, çözümsüz ama en nadide hallerinden..

Sorsalar naz makamında mı olmak istersiniz, niyaz makamında mı diye gönüllere, cevap hangi halden tevellüt eder bilemem; ama mecnuna yakışan ayrıdır, leylaya yakışan ayrı ve bu nedenle makamı değil makama yakışanı bulmak gerekir.

Mecnun niyaz makamındadır dedik ya, naz olmasa niyaz yüz bulur muydu geceden, yalnızlıktan, hasretten, elbette hayır. Ve fakat nazlı yar de niyazın seciyesine denk düşer; niyaz var geceyi gündüz eder, niyaz var gündüz gaflet üfler..

Aşkın Leyla hali, pek bir nazlı, pek bir güzel, pek bir ulaşılmazdır ama beklemenin belirsizliği, bülbülün çilesinden öte yankı yapar cihanın duvarlarında, arananken, arayamamak, mayın tarlasında koşmak gibidir, her adımda dikkatli her bakışta temkinlik olmak gerekir. Ve fakat rahatta bilir çok kez mecnunu, o'nu ve eseflenir efkarlanır yaşlı ağaçların, gamsız bulutların gölgesinde, "neredesin Leylam bak ne hallerdeyim aşkından, bir ses ver çölüme serap olsun, bir haber yolla koynumda pusula dursun," diye dolanır. Halbuki aşkın hasret halidir yare bir an önce ulaşmak için onunla kızgınlaşmak, uğraşmak didinmek; ama gelip geçicidir, yarin beldesinden gelen bir kitmire dahi şefkat besletir, kitmirin gözleri belki leylasınına bakmıştır ümidiyle..

Ey aşkı bir halde yaratıp binlerce haliyle gönüllere koyan Rabbim, gerçek aşkını, rıza lezzetinde yaşamayı nasip eyle..

Korkuyoruz Ama Hangisinden ?

2009-11-18T08:31:00.003+02:00

Sabah gözlerimizi açıp güneşi gördüğümüzde sımsıcak bir his kaplar içimizi, sesler yine kulağımıza yankılanırken, renkler gözümüzün boyası olmaya başlayacaktır yeniden. Perdeyi açıp eşssiz bir nimeti nefesi içimize çekerken, dünde kalan planların yarım olanları önce yoklamaya başlayacak zhnimizi, ve sonra üç gün sonrası, on gün, bir ay, bir yıl, yıllar sonrası..

Ekrana kurulup, dünyada neler olmuş hele bir bakalım düşüncesinin yerini çok kez aynı sahneler alırken, dudaklarımızdan düşenler sadece", vah vah", e öyle yaşarsan", hadi ya" terennümlerinden farklı olmuyor çok defa..

Aslında sadece ekrana düşenler değil çevremizde de çok olaylar oluyor. Ama öyle vurdumduymaz olabiliyoruz ki, bir sinema filmi seyretmekten farksız hale geliyoruz. Geliyoruz da hayat rahat duruyor mu, koyuveriyor önümüze küresel bir müptela, başlıyor silkelemeye insanları.. Son müptelemız, korkumuz malum grip.

Dua sonda yapılır ama baştan Rabbim bu beladan ve benzeri belalardan cümlemizi korusun deyip, asıl soruna geçeyim;

Bu beladan korkuyoruz korkuyoruz da, korkumuzun asıl nedeni ne? ölmek mi? öldükten sonrası mı?.

Çevreme ve genele bakarsak, ölmekten korkanımız oldukça fazla, sonrasından korkanımız pek yok gibi.. Halbuki, ister griple olsun, ister olmasın, ölümün hepimize bir gün erişeceği kesinkez biliniyor biliniyorda bu kadar net hissettirmesi yüreğimizi mi titretiyor?..

Şahsi niyetten çıkıp genel olana bakarak söyleyeyim. Asla ve kat'a. Titrememizin asıl nedeni, bu tatlı yaşamın aciz bir virüsle ve her şeye malikken bitebilecek olması; aslında kendi acziyetimizin bir kez daha ortaya çıkmasıda denebilir.

Bunları normal olarak görüp geçmeye çalışssamda aklıma hep şu takılır, takılıyor. Tedbir olarak hiç kendimize farklı bir yol ve yaşam çiziyor muyuz?. Ağzımızı maske ile kapatmayı düşünürken, bir maskede ağzımızdan çıkan, kem sözlere, gıybetlere, iftiralara vurmayı düşünüyor muyuz?

Ellerimizi bol bol yıkarken, ruhumuzu da şöyle bir temizlikten geçirmek aklımıza geliyor mu hiç. Evden çıkmayalım, şöyle yapalım, gerekirse uzun yalnızlıklar yaşayalım diye niyetlenirken, asıl ölüm için, evden çıkmamayı, tefekkürü hiç reçete olarak yazıyor muyuz, çevremize, kendimize..

Bu soruları uzatmak mümkün ve daha kurcalamanın manası olmaz, ama neden gerçek yaşamı bilip dururken, bu tip büyük tehditlerde asıl tefekkürü ve verilmek istenen mesajı ıskalıyoruz..

Evet normal, tedbir gerekir her şey için sağlığı korumak dinen bir vecibedir de, neden ruhumuzun sağlığını hep erteliyoruz neden sanki sadece grip-ve benzeri- ortaya çıkınca öleceğimiz aklımıza düşüyor, sağlam insanın grip olandan daha öte bir garantisi mi var.?

Yaşıyoruz ve bugüne çıkmış olmamız bir fırsattır aslında. Bir gribin, bir hastalığın, bir belanın avucuna düşmeden bu fırsatı derhal değerlendirmeyi düşünmeliyiz, nasıl sağlıklı yaşamak için ilaçlara para pul veriyorsak, ikinci hayatımızda da sağlıklı yaşamak için, ilaçlar bulmalı ve onlarada bir şeyler harcamalıyız.. Bu beden ve milyon tane alem asıl sahibin elinde, ister yaşatır ister öldür, ister affeder ister sağlık bahşeder ama bizim elimizde şu andan ötesi için bir sened yok; o vakit her şeyimiz yerindeyken böyle müptelalara her zamankinden farklı bakıp tefekküre vesile sayalım, güzel olmaz mı?

Necip Fazıl'dan...

2009-11-13T16:11:00.003+02:00

Kalıp değil bir fikir...
Elmas sorguçlu fakir;
Açıkta sırrı bâkir;
Kadın...

Çölde kaçan bir serap;
Yönü kementli mihrap...
Mâdeni som ıstırap;
Kadın...

Dipsiz hasrete tuzak;
En yakınken en uzak....
Tadı zehrinde erzak;
Kadın...

Bir işaret, bir misâl;
Ayrılık remzi visâl...
Allah'a yol bir timsâl;
Kadın...

*****

Ölürsün... Kapanır yollar geriye;

Ben mezarla sırdaş olur, beklerim.

Varılmaz hayale işaret diye,

Toprağında bir taş olur, beklerim...

*****

Saçların omuzlarından aksın

Mermer üzerinden geçen su gibi

İçinde ezgin bir his duyacaksın

Yaz vaktinin gündüz uykusu gibi

Saç tel tel örtüler hep tül tül düşer

Gözünün değdiği yere gül düşer

Sonunda sana da bir gönül düşer

Gönlümün şimdiki duygusu gibi

Dillerde dökülüp sayılır saçın

Sıcak nefeslerle bayılır saçın

Bir tütsüdür kalbe yayılır saçın

Kararan gözlerin buğusu gibi

Necip Fazıl KısaKürek

Aşk Sayıklamaları*6

2009-10-29T12:06:00.004+02:00

Mecnun ve Leyla aşk aleminin remzi ve resmi olurken buna bir şekilde sebep olanlarıda arada yoklamalı diye düşünüyorum. Kimler mi?. Aşka engel olanlar, istemeyenler. Leyla'nın babasının nasıl bir kültür atlası açtığından haberi var mıdır acaba ?. Kays'ı-mecnun- evine çağırıp, karşısına alsa meramının ne olduğunu sorsaydı ve bu sevdanın makul bir istek olduğuna karar verseydi bugün Fuzuli destansı gazelinin gururuyla anılır, Karakoç Leyla'yı Mona Lisa yapar mıydı?.. Yapabilecek menbaı bu denli yüksek seciyede bulabilir miydi?..

Bir şeye engel olanların sayısı ve siddeti ne kadar çok ve uzunsa o şey o kadar kutsallaşır ve yüceltilir. Aşkın izdüşümlerinin tercümesini yapan nice kimse, buna engel olanların da müteşekkiri olmalıdır. Bu peşinden koştuğumuz emelin kıymetinide artırır ve ne kadar düşman varsa o kadar güç toplamak gerekir, sabırla yürümek gerekir..

Gülü eşsiz kılan Bülbülün figanıyla beraber dikenlerininde olmasıdır. Gül koklamak için kökünü sımsıkı kavrayanın canı yanacaktır ama o kokuyu da bir kez aldıysa dikene rağmen yine koklamak isteyecek, yine tutmak isteyecektir.

Dikensiz olsaydı gül böyle peşinden koşturur muydu?. Ulaşılmaz olan biraz da nazlı ve engeli olandır. Manevi yada maddi, uhrevi yada dünyevi pek değişmez.

Sevabı kıymetli ve elde etmeyi zor kılan nefsin varlığı ve nefsi aştıkça gönlü aydınlatan hazdır. İmtihandır dünyanın aslı ki kolay bir imtihan olsa karşılığı cennet gibi bir nimet olmazdı.

O yüzden diyorum ki istediğimize engel olanlara bakarak hazırlanalım birde, güçsüzlüğümüzü sadece acziyetimize değil, acziyete düşürenede bağlayalım ve ağlayacksakta güleceksekte mağlup ettiğimizin zorluğuyla ağlayalım, gülelim. Mecnun, Lela'ya çok aşık olduğundan mecnun olmadı. Mecnun o zorluğu çıkaranları aşmanın şevki ve sabırla istemin dirayetiyle mecnun oldu mecnun kaldı. Bir şeyi çok sevdiğimizle değil, sevdiğimize en çok neyi feda ettiğimizle ölçülüyoruz. Nasıl mücadele ettiğimizle, neler yaptığımızla, iniyor ve çıkıyoruz..

Aşkı büyütenler biz değiliz ve bu payeyi sadece kendimize veremeyiz; buna sebep olanlar olmasaydı bu kadar kıymetlenmezdi şu alemdeki çok şey. Ama onları takdir değil, tekzip etmeli ve onlar bir büyüyorsa karşımızda biz on küçültmeliyiz.

Aşkı manen arayanlar, müteşekkir değil mütefekkir olurken; insana aşık olan bizler Leyla'nın babasına kızmayalım onada müteşekkir olalım ara sıra, bizlere mecaz yada gerçek böyle bir miras sundu diye..

Ölçüyü Kaçırmak

2009-10-28T17:44:00.003+02:00

Ne ile iştigal ettiğimizden ziyade, hangi ölçüyü kullandığımıza bakmamız daha akıllıcadır aslında.

Bir futbol oyunun yansıması bitmemiş ve hala geçmişte kalana misyon yüklemeye devam ediliyorsa, terslik bizdedir. Neye kızıyoruz ki?..

İşin sorumluları zaten düşünür taşınır, işini yapmaya devam eder. Futbol için daha geniş çaplısı zaten teknik kadro ve futbolcuların işidir. Uzun zamandır fazla futbola yoğunlaşmıyorum yazılarda zira pek farklılık yok , eski tas eski hamam..

Ölçü salt tek başına çözüm değilsede, doğru çözümün ve gerekli verimin anahtarıdır. Yemek yapan bir kadının ölçüsü kaçarsa yemeğin tadı, yemeğin tadı kaçarsa kocasının tadı kaçar. Tadı olmayan koca evde huzursuzluk verir, rahatsızlık verir gerilim artar. Kim ister ki bunu ?..

Ölçüyü ilk kaçırana tepki verecek kocanın ölçüsü kaçarsa, hani kantarın topuzu misali, iş onulmaz noktaya kadar gider, gidiyorda sık sık, televizyonlar bu tip haberlerin yatağı artık, pek bir nitelik kalmadı. Hoş ölçüyü tutturacağım diye kendine vazife çıkaracak kaç kişi var ki dünyada.. Hepimiz başka ölçülerin peşindeyken, başkalarının ölçüyü koymalarınıda istiyoruz çok defa, ama ortasını bulup ölçemiyoruz hayatımızı.

Ölçü aslında hayatın tadı ve zamanın kıymetidir. Hamgimiz bir işi yaparken ölçüsünü yokluyoruz ki, çocuğumuza harçlık verirken , eşimize hayıflanırken, işimizi yaparken, ibadetimizi kollarken, severken, kızarken bir ölçünün kulbundan tutuyoruz ki?. Sonra kızıyoruz. Öyle araba mı kullanılır, yuh ne biçim elbise giymişsin, bu nasıl dostluk misalinden..

Saksıdaki çiçeğe ihtiyacından fazla su vermek iyilik değil, kötülüktür. Aşkta sevgiliyi yere göğe koyamayıp hatasız addetmek hem ona hem kendine kötülüktür. Şimidiki evliliklerin, aşkların yada dostlukların kısa olması, ne sevgi eksikliği ne tek taraflılıktır, haddi zatında 'ölçüsüzlüktür' bütün hayatımızın dengesizliği..

Bunu görmek için kendimize bakmamız dahi yeterlidir. Rabbim öyle ölçüyle yaratmış ki herşeyi, insanoğlu anlaşılmaz şekilde ölçüden saşarak kendi huzursuzluğunu hazırlamış. Aslında severkende bir ölçü koymalıyız, sevgiye karşılık verirkende. Çünkü ölçüsüz her iş, karşılık beklemeyi baskınlaştırır. Sürekli aşkta veren taraf olan, ölçüsüzce seven, aslında aynı oranda isteyen de olmaktadır. Mecnun olmak Leyla'dan da aynısını ummaktır bi mana.

Ölçüyü yakalayanlar daha bir mutlu ve daha bir ağız tadıyla yaşarlarken hayatı, ölçüyü kaşık kaşık koyanlar biraz daha geriden bakarlar, huzura.

Ölçü nedir ?.. Ölçü bir işin başını değil sonunu görmektir kısaca, ve bunun içinde küçük ölçekli başucu tecrübeleri kullanmaktır..

Misal sevgilinize elli iki tane gülü tek seferde vermek mi güzeldir, her hafta bir gül vermek mi?

Çocuğunuza harçlığı bir günde vermek mi doğrudur, misal 60 lira, haftada 15- 15 vermek mi

Eşinize bir günde 100 kez seni seviyorum demek mi etkilidir, belli aralıklarla söylemek mi?

Bir oturuşta üç öğünü yemek mi sağlıklıdır, ayrı ayrı üç seferde yemek mi?..

Bu soruları uzatmakta, kısaltmakta zihnimizin elinde. Cevaplar ise zihnimizin yanında hayatımız ve tecrübelerimizin elinde..

Çok şeyi ölçüsüz yapmaktansa, bir iki şeyi ölçülü yapmak daha uygundur..

hiç bir koltukta iki karpuz taşıyan birini gördünüz mü?

Aşk Sayıklamaları*5 (Zaman)

2009-10-20T09:23:00.007+03:00

Beden yorgun düşüp, gözler uykuya doğru yol aldığında, ne gece beklenir, ne gündüz olması umursanır, hafif bir yatak ve uzun bir uyku.. yeter..

aman içinde adledilen vakittir sahip olduğumuz değer; zamana sahip gibi görünsekte zaman uçup gider an be an elimizden.. Sahipliğimizi ispatlarcasına, 365'e bölmüşüz uzun olsun diye, yetmemiş, otuzar otuzar kullamalım demişiz, daha çok şey sığdırmak için, ve sonra hayatımız öyle dolmuş öyle dolmuş ki, hafta, gün saat ve hatta saliseleri görmek ister olmuş emellerimiz..

Şimdi zaman yetmiyor hiç bir şeye; vakit kalmıyor demek mi doğrudur ya da..

Mecnun zamana sığdıramayanlardan aşkını, ama aşkına tüm zamanını harcıyanlardan aynı zamanda..

Eline ne geçti dersek, bilinmez bir soru olur zamanımızı aşar lakin, efsaneye göre, asıl aşkı bulmuş zamanın mesudu olmuştur, der hikayeler..

... Bizim hikayemiz bittiğinde genelde iyi bilirdik cevabından öte, özelde ne cevap dolaşacak ki acep zihinlerde..

Hani her şeyimizde aşk kokusu vardır ya, filmlerde, dizilerde, paramızda, evliliğimizde, okulumuzda, ilmimizde ve özelimizde..

Özelimiz dışındakileri, mantık çerçevesi içinde zamanın akışına iyi kötü bir planla tutturuken, özele gelince şuurumuz, aklımız uçup gidiyor, geceleri gündüze, akşamları sabaha, açlığı tokluğa , varlığı yokluğa karıştırıp, divane gibi geziyoruz. Ve bu ahvalin cevabıda pek meşhur; aşığım, çok seviyorum.

Aşk gelince zihin yer değiştirir, gönülle. Ve zamanı unutup gider, yitik olur gençliği, ömrü. Hani her şeyin zamanı vardır ya, aşkında sevmeninde zamanı olmalı, mevsimi olmalı. İhtiyar bir bünye aşktan ne alır da ne verir. Ne bekler ki gelecekten, sevgiliye gelecek sunar. Yaşını başını almış bir aşık, mantığı katık edipde sever ama çabukta soğuyuverir. Gençi dizginleyemez hiç bir şey, deli taylar gibi dağlara taşlara vurur kendini, öyle ki suyun akışı değişir de gencin yare bakışı değişmez.. İşte bu noktada zamanı devreye sokup tıpkı akarsuları dizginleyip kullandığımız gibi aşkı da lehimize kullanabilmeliyiz.

Kolay mı? kolay olsaydı mecnun mecnun olmazdı, zor mu? o vakitte aşk yaratılmazdı..

Kimi meyus bir aşkın divanesi olup her şeyini o yönde harcıyor, ağlıyor sızlıyor, dövünüyor, gayesini unutuyor yaratılmışlığın, kimi de asıl aşkın terennümü olduğunu bilip kadere boyun eğiyor, gam değil; hüzün, isyan değil; itaat taşıyor..

Kimin zaralı çıkacağı aşikar ve epey zararla dolanıyoruz aslında. Yarının kıymeti, bugüne çıkmamızdan mütevellit aslında ve yarın yinede cepte değil ve öyleyken, aşkıda bir zamana bağlayıp zamansız sızlanmaların, sebepsiz isyanların muhatabı olmasak, daha güzel olmaz mı?..

Karalar bağlamak ne denli uygun bu necip ruhun kimyasına ?..

Evet yaratılış bir aşkla başladı ama rızaya, ahlaka, ruha uygun bir aşkla. Hiç bir ademoğlu, aşktan uzak değildir, fakat ahlaktan da uzak olmamalıdır. Çözümü kalemin yazdığı kadar kolay sunamaz belki reçeteler ama öyle aşıklar var ki yolu açmış, yönü çizmiş zamanı karşısına değil yanına, kaderi arkasına değil önüne katmış..

Bilmem hangi aşkın eteğinde barınak kurmuşuz, bilmem hangi kalbin yoluna derdest olmuşuz, ama bilirim ki, bir yol her yolun her zamanın ilk noktası.. Bulmak mı, o da aşığın aşkında değil yine aşka bağlanan kısmında..

İslam Tarihini Kadınlar Yazarsa (?)

2009-10-17T11:50:00.003+03:00

Fikrin çıkış noktası bu bünye değil. Balçiçek Pamir isimli Habertürk yazarı, Sibel Eraslan'ın Çöl kitabını okumuş ve Peygamber Efendimiz'den çok etkilenmiş. Fakat her nasılsa İslam kitaplarını salt emir ve yasaklardan mütevellit sanıp, Peygamberimiz'in kadınlara, çocuklara velhasıl tüm insanlığa insan ötesi güzellikte davrandığını yeni öğrenmiş. Bundan yola çıkarak İslam tarihinin ya da tarihin kadınlar tarafından yazılsa daha munis olabileceğini belirtmiş yazının sonunda..

İslam tarihinden bu kadar uzak ve daha vahimi Resulullah Efendimiz'in hayatından uzak olması ve bunu bir romandan öğrenip, geride kalan kitaplara haksızlık edercesine sütünlarına taşıması hayretimi artırdı.

Şahsiyetini ve fikrayıtını bilemesemde, onun şahsında bugün Medya denilen organlardaki -istisnaları müstesna- bir çok yazarın İslam'a ve Efendimiz'e(s.av) bigane olduklarını düşünüyorum. Esef veren bir durum. Keza bu insanlar sözde ülkenin nabzını tutuyor, hocaları karşılarına alıp sorular soruyor, İslam'ı tartışmaya açıyor.

Bütün bunları yapmak için en azında özet olarakta olsa bir birikime sahip olmaları gerekir.

Aslında bu denli yazıları fazla önemsemiyorum lakin bazen hayretim, gülümsemeye gidiyor, acı bir gülümsemeye..

Misal şöyle yazmış, Pamir.." Peygamber, namaz kılan kadınları görünce onlara el sallarmış. Kuşu ölen bir vatandaşa-ki o bir çocuktu kıssayı bulup taşırım inşaalah buraya- taziyede bulununmuş."

Konuyu daha fazla dağıtmayalım lakin bu din öyle muhkem kitaplara ve leziz eserlere sahip ki, kimin yazdığının pek önemi yok, (kadın erkek, şeyh, alim, mürid, öğrenci,) hülasa isteyen dileyen bulabilir. Mühim olan merak edip art niyet aramadan öğrenmek istemek..

Acaba diyorum okuyunca bağlanıp kalıp, modern modern diye yutturduklarını inkara düşeceklerinden ve ayıplanacaklarından mı korkuyorlar?.. Yoksa bu kadar da cahil olamazlar dimi?

Aşk Sayıklamaları*4

2009-10-12T10:09:00.004+03:00

Varsın ve yokluğun soğukluğu girmiyor hayallerimden içeri, sımsıcak bir güneş alıyor beni benden ve sokaklarda gezebiliyorum yalnız ve seninle..

Seninle gezdiğimde en munis kelimeler dilimin müdavimi oluyor ve bekliyor tatlı tatlı akmak için dudaklarımdan kalbine. Öyle sıkı tutuyorsun ki ellerimi, en sert kelepçelerin kilitleri çözülüyor, kolaylıyor mahkumların hayatını, ama ben daha bir mahkum oluyorum sana, hüküm giyenlerin en güzeli diyor bülbüller; gecenin bu vaktinde sevmek suçundan hüküm giyiyorum.

Varsın ve ben bardaktan su içer gibi, kana kana içiyorum susuzluğum kanmasın diye sana. İçtikçe sana susuzluğum artıyor, baktıkça yangınım büyüyor ve ne garip ateş sudan kaçarken, bu kez ateş suyun koynunda alevleniyor, hiç dinmiyor..

Varsın zira ben varım, olmasan bende olmam, kaçsan bende kaçarım, uyusan bende uyurum, kızsan bende kızarım, ağlasan bende ağlarım, gülsen bende gülerim, bilsen bende bilirim ve sen ne istesen bende onu isterim ancak Unut desen unutmuş gibi yapar beklerim, ben aşkla seni değil, senle aşkı sevdim..

Varsın, ve beklediğim için varsın, git dediğim de giden sen değil beklentilerim olur, beklentim gelmen değil, kalman değil, sevip sevmemen hiç değil, beklentim varlığının hep var olması. Ben hayali gerçek diye değil , gerçeği hayalle sevdim ve hayalime hep bir var çizdim..

Varsın ve bende varım, yoksan ben zaten olmam ki..

Nef'i'nin Sivri Dili

2009-10-08T18:44:00.004+03:00

Dönemin müftüsü Nef'i yi öven ancak içeriğinde Nef'i ye kâfir diyen bir kıt'a söyler.Kıt'a:

"Şimdi hayli sühanveran içre,

Nef'i mâ'nendi var mı bir şair,

Sözleri Seb'a-i Muallakadır,

İmre-ül Kays kendidür kafir."

(şimdi hayli söz cambazı içinde,nef'i gibi şair var mı? sözleri yedi askı şiirleri gibidir,imriü'l-kays gibi kafirdir)

Nef'i de buna karşılık olarak;

"Bize kâfir demiş müftü efendi,

Tut ben diyem O'na müselman.

Yarın vardıkta ruz-ı cezaya,

İkimiz de çıkarız orda yalan."

(Müftü efendi bize kafir demiş,varsın ben ona Müslüman diyeyim.Ancak yarın hesap gününde o da çıkar yalancı,bende çıkarım yalancı)

Türkü Deyince...

2009-10-08T10:52:00.002+03:00

Daha Senden Gayri Aşık Mı Yoktur

Nedir Bu Telaşın Vay Deli Gönü

lHele Düşün Devr-İ Adem’ Den Beri

Neler Gelmiş Geçmiş, Say Deli Gönül

Şu Fani Dünyada Umudunu Yüz

İnanmazsan Var Kitaba Yüz Be Yüz
Evin Mezaristan , Malın Bir Top Bez

Daha Duymadınsa Duy Deli Gönül

Günde Bir Yol Duman Çöker Serime

Elim Ermez Gidem Kisbü Karıma

Kendi Bildiğine Doğrudur Deme

Var İki Kamile Sor Deli Gönül

Gördüm İki Kişi Mezar Eşiyor

Gam Gasavet Gelmiş , Boydan Aşıyor

Çok Yaşayan Yüze Kadar Yaşıyor

Gelde Bu Dünyayı Yor Deli Gönül

Mevlam Kanat Vermiş Uçamıyorsun

Bu Nefsin Elinden Kaçamıyorsun

Ruhsati Dünyadan Geçemiyorsun

Topraklar Başına Vay Deli Gönül

Bu da videosu..

Aşka Tutunmak

2009-10-08T08:46:00.004+03:00

Kemale ermiş, yaşını başını almış bir adam da Âşık oldu ona ve tez vakitte kemalini yitirdi, tecrübeli aklı deliliğe yaklaştı, yüzünün aşkıyla beli iki kat olup gönlü bela zinciriyle bir girdapta kaldı. Sonunda dayanamadı, kendini ona vakfetti, her işi onun için, her şeyi onun adına yapmaya başladı. Ücretle iş yapsa kazancını ona sunar, eline altın geçse gider o gümüş bedenliye verirdi. Bir gün genç kız kendisine dedi ki:

-Yanışın her an biraz daha artmada, ama aşkta masraf ziyade gerek, sendeki sermaye yalnızca aşk olursa mutfak boş kalır, daha fazlaya gücün yetmezse geç bu sevdadan, davul dengi dengine demişler…

-Sevgili, dedi âşık, bedeninde bir avuç ilikten, bir parça deriden başka bir şey kalmadı yolunda harcayacak. Bari beni sat da elde ettiğinle bir müddet daha hoş ol.

Genç kız âşığını derhal Mısır’a götürdü, orada bir kürsü kurmuşlar, âdet etmişler, satıcı kürsüye oturur, kölesi ayakta durup müşteri beklerdi. Bir müddet beklediler. Adam hiç üzüntü göstermiyor, hiç boynunu bükmüyor, hatta müşteri çıktığı vakit baş gösterecek ayrılığı da aklına getirmiyordu. Bir adam gelip genç kıza sordu: - Şu ayakta bekleyen ihtiyar senin kulun mu? - Evet , benim kulumdur!.. O sırada ihtiyar düşüp bayıldı. Adam pazarlık ile onu satın aldı ve kendine geldiğinde şehrin dışında bir mezarlığa götürdü. Meğer o adamın babası ölmüş, o da babasının ruhu için bir köle azat etmeyi ahdetmiş, ihtiyarı satın alması bundanmış. Mezarın başında zavallı ihtiyarı azat edip cebini de altınla doldurduktan sonra gönlünü şad etmek için dedi ki: -

Diliyorsan ey ihtiyar, Mısır’da kal, malın eksilmez, seni gözetirim. -

Dilersen de var git, çünkü artık hürsün, kendi kendinin sultanısın.

İhtiyar teşekkür ederek genç kızın ardınca koşup yetişti ve altınları avucuna sayıp gönlünü alana yine gönlünü teslim etti. Dünyayı onun yüzünde apaydın görüyordu ve dedi ki,

-A sevgili! Şu gönül, senin için satılmaktan aldığı lezzeti bugüne dek hiçbir şeyden almadı. Hele’ benim kulumdur!’ dediğin andaki saadetim,sanmam ki başka bir kimsede olsun!.. Haydi yine beni pazara götürüp mezada ko!. "

"Aşkname

İskender Pala "

Gençlik

2009-10-08T08:06:00.001+03:00

Dünya Gözüyle*1

2009-10-02T12:02:00.001+03:00

Aşk Sayıklamaları*3

2009-10-01T11:27:00.004+03:00

Aşktan öte..? ...Var aslında, ama aşk üzerine konuşmak kolay, zira ne istifa etmek gerekiyor bıkınca ne kovuluyorsun, ne mesuliyet var sırtında yük gibi ne kuralları. Aşığım deyince sanki her şey bitiyor, efsunlu geliyor şehrin sokaklarındaki eski püskü kaldırımlar bile. Sanıyorsun ki aşık olunca her şey düzelecek, merhamet artacak, sevgi kuvvetlenecek, huzur temini kolaylanacak geride kalanlara. Evet aşk ile yaratılan bir dünyanın aşka bağımlı ademoğullarıyız ama gelin görün ki bu alem aynı zamanda imtihan alemi. Bir söz var evvelinde verilmiş ve bu sözün meyvesi, ya ebedi cennet ya da ebedi cehennem..

Aşk his olarak oldukça kuvvetliyken dahi, merhametin muhtacı oluyor. İster yardan merhamet ister ateşten merhamet. Asıl merhamet için ise pek çok aşka gerek var..

Aşktan öte yok mu derken insanın nasıl bir aşk ile hemhal oluşuna bakmak gerekir. Sonu merhametin kapısını zorlayacak kadar sürekli olan bir aşk mı? gazabın kapılarını açacak kadar meyus bir aşk mı?..

Aşk bir teslimle başlar ama her aşık teslim olmaz, teslim olan iman etmiş olur ilk adımında, olmayan inkar. İman edene farklı aşk kapıları açılır behemal, boş durdurulmaz, duramazda zaten.. İmanı aşk ile kuvvetlendirdikçe yardımcı kollar destekler ve aşk asıl olanın huzuruna çıkacak hale gelmeye başlar. Edep, merhamet, sabır ve itaat bu kolların en mühimleridir; ancak edep olmazsa olmaz..

"Sakın terk-i edebden kûy-ı Mahbûb-i Hudâ’dır bu

Nazargâh-i ilâhidir, Makam-ı Mustafâ’dır bu"..

.. Muraât-ı edep şartıyla gir Nâbî bu dergâha

Metâf-ı Kudsiyandır cilvegâh-ı enbiyâdır bu .. "

der Nabi yanan yüreğiyle Medine yollarında..

Aşk kendini sunarken gönüllere, bir çok inceliğide getirir yanında ve tohum halinde serper; akıl görür, bekler, korur ve hasadını alır.. Olur a nefs girerse bu bağa, baykuşlara ev olur kalır..

Sabır, incecik sırat;

Murat içinde murat.

Sabır Hakka tevekkül.

Sabır hakka itimat..

diye yorulurken şairler sultanı bilmem hangi aşkın darboğazında düğümlü kaldı?..

Kimi gülün peşinden koşarken, bülbül gibi kimi de alır her şeyi sinesine iner bir yağmur gibi..

Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım
Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım
Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım
Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım
Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım
Bahira'dan süzülen bir yaş da ben olsaydım
Okşadığın bir parça kumaş da ben olsaydım
Senin için görülen bir düş de ben olsaydım
Yeryüzünde seni bir görmüş de ben olsaydım
Senin visalinle bir gülmüş de ben olsaydım
Sana hicret eden bir Kureyş de ben olsaydım
Damar damar seninle, hep seninle dolsaydım
Batılı yıkmak için kuşandığın kılıcın
Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım...

Aşktan öte var, neler var neler yok gören göz değil, ağlayan göz olmak gerekir bulmak için, söyleyen dil değil, yalvaran dil olmak gerekir sormak için; pul olmak gerekir doğru adresin kıyısına, kul olmak gerekir asıl yolun muştusuna..

Bilmem ey kalbim yazarken bir yerlere şahit tutarken kalemi önüne anlıyor ve istiyor musun?

Sözü Aşk'a Bırakalım

2009-09-30T13:03:00.005+03:00

..Sözü aşka bırakalım.. Sen ey insanoğlu, gözün doymaz, bir dünya elindeyken başka dünyalar çoktan hayaline girmiştir yetinmezsin ki, benimle doyacağını sanıyorsun. Ben kalbinde hiç bitmeyecekmişim gibi dursamda bende yaratılmış bir halim. Sahibim beni yaratırken ihlas sıfatıyla korudu ve yeryüzüne bıraktı. Sizin çöplüğe çevirmeye çalıştığınız bu ve bilmediğiniz nice alemlerde bir 'Muhammedii' aşk ile yaratıldı..Aşkların halası, en yücesi ve en güzeli.. Aşk peşinde koştuğunuzu zannederken mecazı asıl yerine koyup, koptunuz, uzaklaştınız ey ademoğlu. Sonra helali haramı bilmeden her şeyi aşkın şemsiyesi altına sığdırmaya kalktınız. Olmadı, olamazdı.. Her aşkın mecnunu olurken, her aşkta Leyla peşinde koşarken ne mecnunu anladınız ne Leyla'yı.. Ey insanoğlu aşk yücedir ve yüce bir niyetle ferah bulur, salim olur. Bana kızışınız nedendir? kuralına göre oynamak sizin tabiriniz değil mi?. Benimde kuralım var, örfüm var, sabrım var, vuslatım var.. Hani demiş ya şair:Hakikat ehli, kendini güzellik ve cemale kaptırmamalı;Gerçek aşk asla bir kusur kabul etmez... Sarhoşun kimi ceza ile korkutulurken kimi ödül ile sevinç duyar.. Buna sebep sarhoşluk veren haldir, niyettir. Sonucu değil sebebi asıldır ama sonucu aynı diye çoğu ademoğlu bakmaz neyle sarhoş olduğuna.. Aşk bir sarhoşluk olsada akıldan uzaklaşmak pek akıl karı değildir, gönül aşkın otağı, akıl rehberidir, ama gelin görün ki rehber nefse tabi olunca gönül sisler içinde yolunu bulamaz gezinir durur..

"Aşıktı delikanlı. Sevgilisinin isminden başka bir şey bilmediğinden mi, konuşmaya mecali olmadığından mı bilinmez, arkadaşı anlatıyordu onun halini:
- Gözleri günlerdir uyku görmedi efendim, diyordu, yemiyor, içmiyor, işi gücü, gecesi gündüzü havası suyu o kız oldu sanki. Ne desem kâr etmiyor, son bir çare diye geldik size. Halbuki “sen bir garip çobansın, o padişahın kızı, davul bile dengi dengine” dedim ya, dinlemiyor efendim, ama herhalde aşkın gözü kördür diye de buna diyorlar, değil mi efendim...
İhtiyar adam bu esnada gözlerini dikmiş, iskeletinin üstüne deriden bir zırh giydirilmişcesine zayıf, çelimsiz, saçı sakalına karışmış, uzaklara dalıp dalıp giden, gözlerinde aşktan gayrısı kalmayan diğer çobanı süzüyordu. Sonra bir ah çekti, yüzünü nefes almadan konuşmasını sürdüren delikanlıya çevirip tebessüm etti.
- Kolay evlat kolay, dedi, çaresizseniz çare sizsiniz. Ve tane tane anlatmaya başladı.
İki genç çobanın, çökmek üzere olan bu dağ kulübesinde dertlerine derman aradıkları ihtiyar adam, aslında padişahın bütün dertlerini paylaştığı, her meselesini danıştığı bir bilge idi. Yıllar önce padişah kendisini tanıyıp sevdiğinde bir tek şey istemişti ondan; burada yaşamaya devam edecekti ve kimsecikler bilmeyecekti kim olduğunu. O günden beri de bu kulübede yaşıyor, gelen geçene ikram edip, gül alıp gül satıyordu. Padişahın kızının aşkıyla eriyip muma dönen genç çoban ve yanındaki kadim dostu nereden bilsindi bu garip ihtiyarın padişahın gönlüne sultan olduğunu.
Aşık genç, ihtiyar adamın anlattıklarını dinledikten sonra, her şeyin bittiği anda başlayan son ümide sımsıkı sarılanların o saf ve tertemiz teslimiyetiyle:
- Sahiden bu kadar kolay mı efendim, dedi, yani o mağarada elimde tesbih , kırk gün Allah dersem sevdiğime kavuşabilir miyim, onunla evlenebilir miyim?
- Evet , dedi bilge, kırk gün o mağarada gece gündüz Allah diyeceksin, kırk gün sonra padişahın kızı senindir.
İki dost hemen yola çıktılar, aşık çobanın yüzüne kan, dizlerine derman, yüreğine yeniden can gelmişti. Arkadaşına sarılıp, elinde tespih, gönlünde aşk, yüzünde ümit çiçeklerinden örülme bir tebessüm, mağaranın yolunu tuttu. Gelir gelmez hiç vakit kaybetmeden diz çöktü, dualar etti, gözlerini kapattı, kalbini padişahın kızına bağladı, eline tesbihini aldı ve dudakları kıpırdamaya başladı: Allah, Allah, Allah...
Günler günleri padişahın kızının hayaliyle tespih taneleri gibi kovalayadursun, mağaranın yakınındaki köyleri bir söylenti çoktan sarmıştı. Herkes birbirine karşı dağdaki mağarada gece gündüz Allah diyen gençten bahsediyordu. Cami çıkışında ihtiyarlar, çe ş me başında kadınlar, tarlada işçiler, top oynarken çocuklar, herkes onu konuşuyordu:
- Şu karşı mağarada bir genç varmış, kendini Allah'a adamış, gece gündüz durmadan Allah diyormuş, Allah Allah ...”
Aşık dostunun ne halde olduğunu merak eden genç çoban, mağaraya geldiğinde üç hafta geride kalmıştı bile. Bizimkinin gözleri kapalıydı, dudaklarının da kıpırdamadığını görünce, uyuyakaldı herhalde diye düşündü. Tespih tanelerinin parmaklarının arasında dolaşmaya devam ettiğini görünce de, bu nasıl uyku diye sordu kendine. Bu sırada gözlerini açan genç adam , karşısında arkadaşını görünce, günlerdir yalnızlığıyla paylaştıklarını birbiri ardınca anlatmaya başladı: Kırk günün yarıdan fazlası geçmişti, o durmadan Allah diyordu, ama ne padişahın kızı vardı, ne bir haber, ne bir ümit kırıntısı... Acaba, diyecek oluyor, yutkunuyor, hayır diyor, tespihine bakıyor, bir kalp gibi atan sağ el işaret parmağını sabitlemeye çalışıyor, avuçlarını sıkıyor, gözleri doluyordu. Vedalaştılar. Ay ışığında dostunun gözlerine yayılan başkalık dikkatini çekmişti genç çobanın.
Aşık çoban yeniden eline tesbihini aldı, gözlerini kapattı, boynunu neye bağlayacağını bilemediği kalbine doğru büktü, dudakları kıpırdamıyordu artık, sustu gece, mağaranın duvarları sustu, tükendi her şey, hiç tükendi, an bitti, sadece bir söz kaldı: Allah...
Kırk günün dolmasına üç-beş gün kala, mağaradaki dervişin namı bütün ülkeyi sarmış, nihayet sarayın koridorlarında konuşulur olmu ştu. Meselenin aslını merak eden padişaha, bu insanların bir yerde sürekli kalmadıklarından, bulundukları mekâna bereket getirdiklerinden, ne yapıp-edip bu dervişi ülkelerinde yaşamaya ikna etmeleri gerektiğinden uzun uzun bahsetti başveziri . Ne yapması gerektiğini artık bilen padişah, nasıl yapması gerektiğini bilemediği bütün zamanlarda yaptığı gibi, dağ kulübesinin yolunu tuttu. Hürmetle diz çöktü bilge ihtiyarın önünde. Derdini anlattı, derman diledi. Sarayının yanına bir saray yaptırmaktan, o dervişi veziri yapmaya, sancak-tuğ vermeye kadar saydığı her şey, bilgenin:
- Hünkârım , gönül erleri mala-mülke, makama-mansıba itibar etmezler, demesiyle son buldu.
Kaderdi bu, padişahlarla köleleri aynı eteğin önünde diz çöktürür, birinin derdini diğerine derman eyler, ikisini de aynı tebessümle bahtiyar ederdi. Güldü ihtiyar:
- Neden kerimenizin nikâhını teklif etmiyorsunuz sultanım, dedi. Şaşırma sırası padişaha gelmişti.
- Nasıl yani, diyebildi, bu şerefi bize lütfederler mi, kabul ederler mi?
Kırkıncı günün güneşi batmak üzereydi genç aşığın mağarasının üstünden... Padişah ve ihtiyar bilge en önde, arkalarında vezirler, onların arkasında halktan meraklı bir kalabalık ve en arkada da olup bitenlere bir mana vermeye çalışan aşık çobanın arkadaşı, mağaraya doğru yürümeye başladılar. Bu arada bizim aşık kendinden öylesine geçmiş, tespihiyle öylesine bir olmuştu ki, gelenler içeri girseler ve bir tesbihten başka bir şey bulamasalar şaşırmazlardı.
Padişah edepte kusur etmemeye çalışarak içeri girdi, ellerini birbirine bağladı, duyulması güç bir sesle;
- Efendim , dedi, sizi ziyarete geldik.
Yavaşça başını çevirdi aşık , sonra bütün vücuduyla döndü, gözlerinde en ufak bir şaşkınlık emaresi yoktu, sapsarı bir heykel gibiydi. Herkes heyecan içinde. Vezirler, halk, genç çoban, mağara, tespih, sessizlik, duvar... Hatta güneş bile batmaktan vazgeçmiş, kafasını mağaranın içine doğru uzatarak olan biteni görme telaşındaydı.
Padişah meramını anlattı, türlü tekliflerde bulundu. Ne saray, ne vezirlik, ne tuğ ne de sancak, hiç birinde gözü yoktu dervişin.
- Efendim , diyebildi en son, sessizce, benim bir kızım var efendim, zat-ı âlinize layık değil belki, ama lütfeder nikâhınıza alırsanız bizi bahtiyar edersiniz...
Kırk günlük çile nihayet bitmiş, olmaz denilen olmuştu. İşte aşık maşukuna kavu ş acak , murad hasıl olacaktı. Bizimkinin arkadaşı sevinçten ağlıyordu. Soru ve cevap sanki bu soru sorulsun, cevabı verilsin diye yaratılmıştı. Sessizlik ilk defa bağırmak, haykırmak istiyordu ve bütün gözler genç adamdaydı.
Usulca doğruldu oturduğu yerden, etrafını şöyle bir süzdükten sonra, gözlerini padişahın gözlerine dikti, sarhoş gibiydi. Kendinden emin bir ifadeyle:
- Hayır , dedi, kızınızı istemiyorum.
Birden ortalığı bir sessizlik kaplayıverdi. Padişah mahzundu, halk hayret içindeydi, vezirler şaşkınlıkla birbirine bakıyor, bilge tebessüm ediyordu. Aşık çobanın genç arkadaşı yaşlı gözlerini silip, birden ileri atılarak bozdu sessizliği. Dostunun yanına geldi, kulağına eğilip:
- Sen ne yapıyorsun, dedi, kırk gündür bu çileyi ne diye çektin sen, neyi reddettiğinin farkında mısın?
Güldü aşık çoban gözleriyle ihtiyar bilgeyi arayarak:
- A dostum, dedi, ben kırk gün padişahın kızı için Allah dedim, Allah padişahla vezirlerini ayağıma getirdi. Ya bir de Allah için Allah deseydim...

Ya insanoğlu siz hep aşk için bir şeyler dediğinizi zannettiniz ve öyle oldu ki; aşk için dahi gerekeni malum vakit demediniz, ve o fani olan dahi çok kez elinizden uçtu gitti.. Aşkınız dan önce bir kez aklınızı bir karşınıza alın sonra da benden şikayet edin..

"Nahvet kılıp nasib fûzûlî gibi bana

Ya râb mukayyed eyleme mutlak bana beni"

Aşk Sayıklamaları*2

2009-09-26T08:41:00.002+03:00

Aşkları kalbinde taşıyanlar ile aşkı kabinde yaşayanlar biraz farklıdır, bu suretin aşkı olabileceği gibi siretin aşkıda olabilir.. ya da dünyevi insana uhrevi aşkı, uhrevi insana dünyevi aşkı yollamak gibi.. Hangisi kalbi yorarken karşılığını verir tam manasıyla?.. Aşık karşılık beklerken sevgiliden mi bekler aşktan mı?.. Mecnun, Leyla'nın peşinde koşarken Leyla'nın sahibinimi arıyordu, yoksa kendi sahibini mi? Manasız geliyor kulağa,aslında ikisinin sahibi de tek.. Fakat aşık öyle yanar öyle yanar, sanar ki, aşkın acısı sevgiliden yanadır, onun mah cemalidir kor kor tutuşan.. Sermest olduğu kadar mestane mestane gezişi kendi kalbine yönelmesini engeller, öyleki kalbe her bakışında, cananı meskun bulur, ama kendisini bulamaz.. Yiğitlikte burda aslında kendini bulmakta ve haliyle kendini bulduranı aramakta..

Dünyevi aşkların hepsi fani olduğundan, yanan ateşte fanidir.. Ama asıl aşktan bir cüz olduğundan her halde, 'bir'e bağlıdır, ve asıl 'Bir'den gelir.. Kimi şanslıdır, asıl bire bu aşkın yoluyla ulaşır; kimi de, asıl Bir'i aynı aşktan kaybeder gafildir, fazlasıyla gölgeye bağlanır.. Ne dedik, aşkı kalbinde yaşıyanlar; bu bu kadar mümkün mü, kalbe onca ülfet ve onca ünsiyet yağarken, cananın şemsiyesini açıp korumak, kalpte asıl taşımak, mümkün mü?.. Mümkün olmayan tek şey, ne olursa olsun aşksız bir nesnenin var olmadığı, gerisi aşktaki hevesin derecesi ile ölçülebilir..

Tıpkı Hz Yusuf'a ilk önceleri hevesle yaklaşan Züleyha'nın, sonraları, saf aşkla yaklaşması gibi.. Ama ne inceliktir ki maşuk hep aynı şecaatle ve sabırla bekledi, uymadı ve gömleği sırtından yırtıldı.. Bu sırt çeviriş aşka değil, aşığa değil,aşk postuna girmiş hevaya idi, hevese idi.. Bilmem bugün bizim ruhumuzun gömleği neresinden yırtılmış haldedir, yok mudur bir ruh aynası ? Baksak ve haklıyken zindan da bir aşk yaşasak, sarayın iştihamına mukabil..

Fatih'in rüyasına giren İstanbul mu sanıyorsunuz; aldanıyorsunuz, İstanbul asıl aşka giden bir Leyla idi Sultan Mehmet( rahm aleyh)'in kalbinde..Çok kimse İstanbulu aldığına sevinirken, Sultan ağlıyordu, şimdi aşkın göbeğindeyim ve bu büyük aşka sadık olabilecek miyim diye..? Çünkü asıl Sultan(s.a.v), İstanbul'u çoktan fethetmiş bekliyordu, alemlere nur gül yüzüyle..

"Kadir" Bilmek

2009-09-15T12:45:00.005+03:00

Ne zaman aç kaldık en son, ve ne vakit bir garibin açlık çığlıkları kulağımızı tırmalarken, yüreğimize dert oldu. Çok kez basit meseleleri dertlenirken, çok az ciddi meselelerin varlığından haberdar olduk. Yokluk, varlığın kelime cisminden zıttı iken, hayatın bir çok parselinde yerleşmiş. Kimimiz ekranın soğuk yüzünden tanıyor ve biliyoruz başka hayatları, sıcak çayımızı yudumlayıp, fıstığı, fındığı havada yakalamaya çalışırken, kimimiz kokusuna dahi katlanamıyoruz belkide..

Halbuki şikayet etmek gerekirse bir şeyleri, ilk kendi heves ve kuruntularımızdan başlamalıyız. Farkında olmadan koşturmacanın selinde kürdan misali akıp gidiyoruz aslında. Gücümüzün yettikleri değilde yetmedikleri asıl hedef olunca mutluluğu emekliliğe erteliyoruz çok defa ve görüp göremeyeceğimiz belli değil elli küsurlu yılları..

Amaç mutluluk ve ağız tadı ise, çaresi kanaat denen giz de saklı. Elde olana, dilde kalana, kualağ ve mideye dolana kanaat. Komşu'nun tabağını verirken içerisine bir avuç şeker koymak güzel bir inceliğin yanında tatlı bir sohbetinde kapısını aralama fırsatı değil mi?.. Yokuş çıkarken rast geldiğimiz bizden biraz yaşlı bir kimsenin elindeki poşetlere yardımcı olmaya çalışmak güzel bir duanın kapısın aralayıp, neşe getirmez mi kalbe..

Daha yeni sel felaketinin şahidi olduk, ağlayanlar, evladını yitirenler, umutları su içinde eriyip gidenler ve daha ne acılar yansıdı ekrana, sayfalara, ajanslara. Eğer hala keyifle yudumlayacak çayımız varsa aklımızda biraz frenlemek gerekir diyorum hislerimizi. Evet hayat devam ediyor, elden pek fazla bir şey de gelmiyor çoğu zaman. Fakat yakınmamıza sebep ne? Sağlıklı olmak, gülebiliyor olmak, evladımızın saçını okşarken bir şeyler sahibi olmanın hayalini kurabilmek ve daha nice parayla sahip olunamayacak hasletler, yetmez mi?.. Kadir bilmek için kayıp listesine bir not mu düşülmeli "eyvah eyvah" figanıyla.. Kim nasıl yaşarsa yaşasın, bir kaybın cendersinden illa ki geçecek, ama süt banyosu yaparken, ama sokaklarda titrerken.. Kapyı çalacak olan amandan ve zamandan anlamayacak, "çık diyecek ey ruh, çık ve asıl vatanına dön!"..

Hani ne yapsam da ölüme çıkış vermeyen bir yazı yazsam diyorum ama olmuyor, olmayacakda, gaye: olacak olanı zaman elimizden kayıp gitmeden an be an, olmadı fırsat buldukça düşünmek; sahip olduklarımızın kadir ve kıymetini her ne olursa olsun bilmek.. olmalı..

Niye Yönetici Oldunuz Ki?

2009-09-10T09:01:00.003+03:00

Felaketler, kazalar ve benzeri olaylar insanlar için. İnsanoğlu her zaman idare altında düzenli devletler kurarak yaşamıştır. Bu devletleri iadere etmeye talip olan nice insanlar çıkmıştır, çkıyor daha da çıkacak.. Son yaşanan sel felaketi ve evvelindeki olayların hemen hemen çoğunda idareciler topu başkalrına atmayı becerebildiler, utanmadan. Yahu bir şeye talip olmak onu yönetebileceğini söylemek o şeyin sorunlarınıda çözmeye çalışacağını taahhüt etmek demek değil midir? Nasıl bir midesizliktir ki rahatça açıklamalar yapıp suçtan vebalden kurtarabiliyorsunuz..

Başkan olan sadece fors mu taşır omuzlarında, mesuliyet sözlük numunesi midir süslü raflarında idarecilerin. Yazık, ayıp, günah.. Bu vebali elbet ödeyeceksiniz, çünkü o yönetime oturduğunuzda, o beldede ki geçtim insanı, aç gezen köpekten dahi sorumlusunuz, ve Hz Allah size soracak; ne cevap vereceksiniz?.. Nemrud'la Firavun'dan tek farkınız Hz Allah'a inanmak; ama icraatte pek farkınız yok.. Yiyin için, gezin, yaşayın ama düşünün arada ey basiretsiz idareciler, belki siz böyle felaketlerle ölmeyeceksiniz ama elbet ölecek, suda, toprakta, bilmem nerede çoluğunu çoucuğunu ciğerparesini kaybetmiş acılı insanların karşısına çıkarılacaksınız, o vakit nereye kaçacak ne kılıf uyduracaksınız.. Ha bizde suç yok mu bizde de suç çok, helal haram demeden yaşayarak, doyalımda nasıl olursa olsun diye çalışarak bu zalim idarecilere yolu açtık.. Belki fert fert tövbeyle bir şeylerin temyizine gideriz de bu gamsız idareciler hangi vebalin beraatını alabilecekler ki.. Yazık, Sen bizi Koru Ya Rabbi...

Aşk Sayıklamaları/1

2009-09-07T18:25:00.002+03:00

Ben ne çok sevdimse seni o denli aşıksın dediler ve sen ne kadar acı çektirdiysen üzülme o da seviyor dediler. Şimdi pervane mi ateşe ateş mi pervaneye ram olur. Gül mü arzulanandır, bülbül mü gül'ü izhar eder; deseler ki gül aşkın kendisidir, gönül bülbülü de ister..

Hikayenin sonunda eğer mecnun ağlamışsa, aşkın zirvesindedir ve fakat leyla gülümsüyorsa ?..
Gülümsüyorsa Mecnun kadar dır en az aşkı ve aşkın kimyası, bire hüzün, ikiye tebessüm.. Mesele ya bir olmak ya biri beklemek. Aşk hep birine tutulur ve o biri başka birine; vuslat tez gelecekse biri hep güler ki ne kadar uzaksa sevgilinin yolu, biri hep ağlar..
Aşka karşılık bekleyen bilmez mi o ateşi yakan kavuşabilme hayalidir. Ve vuslata vasıl olunca, demez mi benim Leylam bu değil ne varki ben Leyla'mı buldum bu sadece cismidir..

Aşk cezmle biter, cezmle başlar. Suskun aşık sukunetinde yanarken, feryad eden ne sukun bulur ne feryadı sevgiliye ayan olur. Suskun bir aşık olmak mecnun'dan paye ise figan etmek mecnuna uzaktır; olaki feryaddan sevgili incine.. Sukut et ey gönül, kaynayan yüreğinin ateşi yarin gözlerinden düşüyor katre katre ve bekle, vuslat vasıl olmasada daha ötesi daha fazla gurbet değil; ama ne demiş şair, ben gurbette değilim, gurbet benim içinde.. Yani ben ateşte değilim ateş benim içimde...

Yeni Nesil

2009-08-19T09:17:00.000+03:00

Varsın ama Yok biliyorum

2009-08-12T09:20:00.002+03:00

Elden geçen zamanı tutabilene zaman üstadı dense kabul görür mü bilemem lakin insanoğlu elindekilerin bir çoğunu zaman gibi kolay bulup kolay tüketiyor; ve varlık varken yokmuş gibi davranıyor..

Kimimiz eşimizi sadece yanımızda taşırken kimimiz, yanında taşıdığını dahi fark etmiyor; nefes alıp vermek insan iradesine bırakılsa çok kimse nefes dahi aldırmazdı sevdiklerine(!).. Sevdiklerine diyorum zira sevgiyi ayrıyken tadan bizler, aynıyken birken, çerçeveye sabitlenmiş duvar süsü kıvamına getirebiliyoruz..

Bir arkadaşın cenazesinde bulunmuştum bir zaman, kaybettiği eşi için, öyle güzel yapabilecekler listesi söylüyordu ki.. ki'nin gerisi boş kalacak zira o yapacaklarının yarısını yapsa ölümüne engel olamayacaksada, mutlu ve doygun bir ömür yaşamış ,yaşatmış olacaktı..

Ayna benim için icad edilmemiş diyorum çok kez aynen beni gösteriyor ama sureten, başka bir ayna lazım suretin sığlığından siretin netliğine aksedecek.. Var mı?.. var hemde adım başı, sokak başı; ama fark görmekle bakmak arasında..

Çok Mecnun var etrafta ve can atan çok mecnunluğa gel gör ki bir Akşemsiddin(k.s) bulmak çok zor..

Fuzuli öyle demiş:

bende mecnundan füzun aşıklık istidadı var

aşık-ı sadık benem mecnunun ancak adı var ..

Ey aşk varsın ve sevgiliyi altın kaselerde sunarsın ama vuslat ışığı belirince neden iştiyakımı, sukunete neden, acımı ziyafete bırakırsın..?

Avea'nın Mantık Hatası

2009-08-08T17:51:00.004+03:00

Avea'nın aşk temalı reklamının ilki biliniyor. Kadın ve erkek çarpışıyor olaylar gelişiyor.. Tabi çarpışmanın ana hedefi telefonların karışması sonucu aşkın başlama adımlarının atılması. Reklamın ilk bölümünde çarpışınca yere düşen telefonların ikiside Blackberry.. Fakat ikinci reklamda görüntülü konuşmanın olduğunu anlamasını sağlayan telefon Black berry değil.. Samsung; çok büyük devam hatası.. Bu noktayı nasıl atlamışlar çözemedim ki sonuçta işleri telefonla bu firmaların.. Fark edip düzeltmezlerde hiç uyandıran da olmamış mı?

Eflatun'a Göre..

2009-07-23T09:08:00.002+03:00

Eflatun'a iki soru sormuşlar:

Birincisi; "İnsanoğlunun sizi en çok şaşırtan davranışları nelerdir? Eflatun tek tek sıralamış: "Çocukluktan sıkılırlar ve büyümek için acele ederler. Ne var ki çocukluklarını özlerler.

Para kazanmak için sağlıklarını yitirirler. Ama sağlıklarını geri almak için para öderler... Yarından endişe ederken bu günü unuturlar. Dolayısıyla ne bu günü ne de yarını yaşarlar.

Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşarlar. Ancak hiç yaşamamış gibi ölürler."

Sıra gelmiş ikinci soruya;

"Peki sen ne öneriyorsun?"

Bilge yine sıralamış:

"Kimseye kendinizi sevdirmeye kalkmayın. Yapılması gereken tek şey sadece kendinizi sevilmeye bırakmaktır.

ÖNEMLİ OLAN; HAYATTA EN ÇOK ŞEYE SAHİP OLMAK DEĞİL, EN AZ ŞEYE İHTİYAÇ DUYMAKTIR."

Aşkta Vefa

2009-07-21T11:55:00.002+03:00

Mecnun bir gün fırsat buldu, Leyla ile oturmaya muvaffak oldu. Leyla, onu sınamak için bir dilekte bulundu:

- Ey âşık! Neyin varsa getir.

- A ay yüzlü, dedi Mecnun, aşkınla ne suyum kaldı, ne kuyum. Ne ciğerimde azıcık kan, ne gözümde bir nebze yaş. Aklımı yağma ettin, uykumu çaldın. Artık bir canım var, emreyle onu vereyim.

- Ben onu senden ne vakit istesem alırım, başka neyin var, sen ondan bahset.
Mecnun o vakit arandı, yakasında sakladığı bir iğnesi vardı, onu çıkarıp sevgiliye sundu.
- İşte varlık aleminde sahip olduğum tek şey bu iğnedir. Bunu da neden taşıyorum bilmek istersen, çölde, ovada seni izlerken çok düşüyorum, kendimden geçiyorum; oralarda ayağıma, bedenime dikenler batıyor; bu iğneyle o dikenleri çıkarıyorum.

- İşte bunu istiyordum ben senden. Eğer aşkında gerçek isen bu iğne nasıl layık oluyor sana? Dikeni çıkarırsan buna vefa mı derler?!..

Alıntı:İ.PALA

Çıtalı

2009-07-21T11:24:00.002+03:00

Artık fazla göremeyeceiğimin hissi beni sararken geçen akşam evin biraz uazğında iyice daralmış eski bir arsa üzerinde 10-11 yaşları arasında tahmin ettiğim bir çocuk rüzgara kapılmış çıtalısını inatla uçuruyordu. Yokluktan mı bu eğlenceyi sürdürüyordu hala bilmiyorum ama eski bir adeti, oyunu görmem beni heyecanlandırdığı kadar o arsa üzerinde oynadığmız müsellesler de aklıma geldi. 20 senedir aynı mahalledeyim ama 20'li yaşlarımı devirdiğim yıllarda dahi gökyüzü renkli renkli uçurtmalarla daha bir renklenirdi.. Şimdi bunu çok az görüyorum mahallemde yakın mahallelerde.. Birden kalın bir sopaya sarılmış baklavamsı ip sarmalını tutup rüzgarın direncine "çekiyo la çekiyo" uyarısını yapmak geldi.. Tabiki cep telefonuna düşen yoldaysan "iki de ekmek al" mesajı asıl dünyaya beni çekene dek..

Çocukluğumuzda kağıttan, naylondan çok uçurtmalar yaptık, yarıştırdık, bant bulamadık, kuyruğunun püsküllerini taşla ezdik ama daha bir mutlu gibiydik.. Ne zaman gökyüzünde bir çıtalı görsem, eski mahallenin çocuk gürültüsü aklıma düşer, şimdinin motor,eksoz ve ses sistemlerine inat..

Berceste/ Baki

2009-06-10T18:39:00.003+03:00

Sözlemez küsmüş bize canane söylen söylesin
Neyledim ol yar-ı alişana söylen söylesin

Naz-ıla güftara gelmezse helak eyler beni
Ol cefa vü cevri bi-payana söylen söylesin

Derd-i aşkı gayrıdan sorma ne bilsin çekmeyen
Anı yine aşık-ı nalana söylen söylesin

Harı zahmından neler çektiğimi gülzarda
Bağban- bülbül-i giryana söylen söylesin

Bakiya dil durmasın güftara takad kalmadı
Vaktidir ol husrev-i devrana söylen söylesin...

Açıklama:
"Dostlarım! Sevgili bana küsmüş, konuşmuyor. Varın ona söyleyin de iki çift kelam etsin. Sorun bakalım! O şanı yüce sevgiliye ben ne yapmışım, konuşup bildirsin.
Nazlanması devam eder de söze başlamazsa beni helak edecek. Lütfen gidip o cefa ve eziyeti sonsuz olan sevgiliye, yalvarın da bu aşıkıyla barışıp konuşsun.
Aşk derdini başkalarından sormayın. Aşkı çekmeyen onun ne olduğunu ne bilsin? Siz onu yine inleyen aşığa sorun ki, size hepsini bir bir anlatıversin.
Gül bahçesinde diken yaralarından neler çektiğimi oranın bahçıvanı konumundaki inleyen bülbüle söyleyin, maceramı size sayıp döksün.
Ey dostlarım! Baki'nin dil oynatıp söze mecalinin kalmadığını, varın o devran sultanı sevgiliye söyleyin ki, şimdi iki çift söz edip gönlünü almasının tam zamanıdır"

"HAYAT ÜZERİNE"

2009-05-21T12:34:00.004+03:00

"Karanlıktaymışlar.İki embriyo, bir ana rahminde...

Her şeyden habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir beşiğin içinde...

Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuşlar öylece...

Haftalar geçmiş, ikizler gelişmiş.Elleri, ayakları belirginleşmiş.Gözleri çıktıkça meydana,İkisi de çevrede olup biteni fark etmiş...

Ne rahat, ne güvenli bir dünyaymış bu...Sıcak, ıslak, sevgi dolu...'Öyle güzel bir dünyada yaşıyoruz ki' demişler, '...bize ne mutlu...

'Gel zaman git zaman, çevreyi keşfe girişmişler.Bu kar anlık dünyayı ve hayatın kaynağını deşmişler.Onları besleyip büyüten kordonu fark edince

O kordonla kendilerini var eden Anne'lerine şükretmişler.

Sonra başlamış bir varoluş tartışması:'Buraya nereden geldik, biz nasıl olduk' diye sormuş ikizler...'Annemiz' demiş biri, 'O bizi var etti, bize can verdi.''Ne biliyorsun' diye itiraz etmiş öteki, 'Sen hiç Anneni görmedinki...':'Belki de o sadece zihnimizdedir.

Anne inancı bizi rahatlattığı içinuydurduğumuz bir şeydir.'

Süredursun ana rahmindeki tartışma, ikizler büyüyüp gelişmişler.Rahme sığmaz olup tekmeleşmişler.Artık parmakları ve kulakları varmış kerataların..

.Büyüdükçe anlamışlar ki, yolun sonu yakın...

Gün gelecek, bu güzelim hayat bitecek;Karanlık bir yolculuk, onları bir başka diyara çekecek.'- Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz' diye fısıldamışikizlerden biri efkarla...'

- Ben gitmek istemiyorum' diye diretmiş öteki; 'doyamadım ki dahahayata...''

- Ama mukadderat alnına yazılandır; dua et, belki doğumdansonra hayat vardır.

'Sormuş karamsar olan:'- Bir gün bize hayat veren kordon kesilecek. Ondan sonrabaşımıza neler gelecek?

'Şiirle cevaplamış iyimser olan:

'Birçok giden/ memnun ki yerinden/ çok seneler geçti/ dönen yokseferinden...

'Ve günlerden bir gün, yer sarsılmış, duvarlar kasılmış.Dayanılmaz sancılarla ikizler beklenen günün geldiğini anlamış.Buruşuk kollarıyla birbirlerine son kez sarılıp vedalaşmışlar.Ve 'ömrümüz bitti' diye çığlık çığlığa ağlaşmışlar.

Azrail sandıkları bir el kesmiş onları hayata bağlayan kordonu,Ağlaya ağlaya karanlık bir koridordan öbür hayata çıkmışlar. "

CAN DUNDAR

Aile Köküne Kibrit Suyu

2009-05-19T11:40:00.003+03:00

Tutunabilenler, hayatın bir çok anında yaşadığı sıkıntıyı biraz daha kolay atlatabilenler, huzurlu bir ailenin himayeside dünyanın basamaklarına çıkmışlardır.. Aile mefhumunun her dönem düşmanları olmuş ve son çeyrek yüzyıla değin bertaraf edilebilmiştir.. Şimdi buna resmen çanak tutan bir garabet yer var: Sp.rm bankası.. Kim hangi akla güvenerek buralardan bir evlad sahibi olmayı düşünür anlamış değilim. Buna devletin çanak tutması kabul edilemez, lakin iş öyle boyutta setrediyor olmalı ki, insanlar hem bu işi yapmanın keyfindeler hemde Dinimizden cevaz bulabilmek için çırpınıyorlar.. Ziyan edilen bir akla, bu fetvayı verecek başka zayi akıllarda çıkıyor; Beyza Bilgin namıyla maruf şahıs, bu konuya kendi aklınca cevazı vermiş.. Ve kendi büyük ilmiyle(!), "eğer,Hz Allah bu buna izin vermek istemeseydi bu yolu kapalı tutardı"--showhaber,13,05,2009..
Nasıl bir mukayese kuvvetidirki, yanlış olan ve dinimizin kesinkez reddettiği,yasakladığı zinayı-buda bir zinadır- böyle kuş tüyü tadında açıklayıveriyor.. Sormak gerekir, madem Hz Rabbimiz bir şeyi murad etmediği zaman, o işe açık yolları kapatıyor, bunca cinayeti işleyenlerde kendini rahatlıkla kurtarabilir.. Şöyle diyebilir o katil, Hakim Bey ben aslında bu işi yapmazdım ama bu ellerim yok mu ellerim yapıverdiler.. Sıkışınca, işe gelmeyince "Din yıllarca bizi geri bıraktı felsefesini ağızlara sakız etsinler, bir rezilliği yapmaya kalkışınca Dinin fetvasıyla vicdanlarına su serpsinler.. Bir evladın elinden babasını alma hakkını kim veriyor, ne idüğü belirsiz bir neslin tohumlarını saçmanın vebali bu kadar basit midir yani?.. Bu sadece, baba çocuğun ihtiyaçlarını karşılıyor onu bende yaparım basitliğinde izah edilemez; bu çok daha derin bir gelecek sorunudur. Herkes kendi yaşamından mesul diyerekten feveran edenlerin, kendi sulbünden gelecek olsada bir çocuğu babasız bir hayata mahkum etmeleri en büyük insan hakkı ihlalidir. O yavrucak baba kucağı aradığı zaman, yada benim babam kimdi nasıl bir insandı diye sorduğu vakit, ayşenin babası ona uçurtma yapmış benim babam nerde diye huysuzlandığında verecek cevap ne olacaktır.. Senin baban bir köpüktü yavrum mu diyeceksiniz?

Aşk Engel Tanımaz

2009-05-11T11:00:00.001+03:00

BMW 1200S

2009-05-05T18:06:00.003+03:00

Bu ne Perhiz Bu ne Lahana Turşusu

2009-04-10T14:45:00.003+03:00

Ekrandanda olsa, uzaktanda olsa, göz temasınız olmasada bir olayda, söylenen sözlerde samimiyetsizlik var ise anlamaktan zorlanmıyorsunuz.. Mekanik ne anlaşılır diyenlerden değilim.. Ve fakat ekran başına oturduğum zaman fellik fellik vaktimi en az zayi edecek program arıyorum.. Çok defa yazmaya niyetlendim, vazgeçtim. Fakat artık boğazımızı aştı bu samimiyetsizlik. Özellikle gündüz kuşağı programlarında, ellerinde iki cilt fetva kitabı, ağızlarında 3-5 hadis-i şerif ve ayet-i kerime ile türlü türlü fetvalar ve yorumlarda bulunuyorlar.. İşinin ehli olanlar yada olmayanlar bir yana, kanalların samimiyetsizliği içimi acıtıyor.. Nasıl mı?.. Bir yandan Dini-imam değil- nikahı yerden yere vururken, öte yandan "erkek, eşini sevmezse nikahı düşer mi?.. sorusuyla reyting avcılığı ve riyakarlık yapıyorlar.. Allah dostlarının mübarek kabirlerinde dua edenlere demedikleri sıfatı bırakmazken, programda sürekli, filanca Hz'lerinin hayatındaki sır ne? mübarek x evliya hangi büyük kerameti gösterdi? gibi vahim ve çelişkili yayınları yapmaktan geri kalmıyorlar... Bu örneklemelere daha nice garabetler eklemek mümkün.. Daha uzatmayayım... Şunu sormak lazım, bizler yıllarca okul okuduk. Matematik, fizik, sosyal, tarih..Öğrenmek istediğimiz dersin öğretmeninden sınıfında gerekli olanı öğreniyor, beli başlı saatlerde gidip geliyoruz.. Ama ben bu yaşıma kadar- AÖF hariç- hiç bir programda, matematik sorularının çözümlerini görmüyorum. Ya da bir fizik profösörü çıkıp çıkıp halkı aydınlatmıyor.. Neden? Nedeni prim yapacak bir, üzerinde kargaşa bırakacak, nereye çeksen oraya gelecek konular olmadığı gibi, reyting sağlamaz.. İnsanları aydınlatmak kadar hayırlı bir iş yok, ve hiç bir programa çıkmasınlar da demek olmaz. Lakin bu şekildede suistimal etmek, yanlış.. Dini meseleler, ocağa çayı koyup, kekle pastayla ekran karşısına kurularak öğrenilmez.. V e İslam öyle derindir ki, az bilenlerin kafasını karıştırmak kolaydır.. Ekranlardaki bu samimiyetsizlik faydadan çok zarar veriyor.. Ne diyelim daha sağlıklı bir yapılanma ile televizyon bilgi kutusuna dönüşebilsin..

Köşe Yazarı Olsaydım*5

2009-04-10T08:13:00.003+03:00

"Birde biz yazarların rahatının iyi olduğu konuşulur.. Yahu memleketin her yerinden haber fışkırırken, neyi nasıl yazacağım diye hanımın yaptığı mis gibi kurabiyeleri bile orda burda yerken etrafa kırınca süpürgenin ucu göründü.. Bundan daha zor iş var mı mirim?..

Gündem soğuyunca yazmak bendenizde fırın etkisi yapmaya başladı.. Amerikan başkanını filimlerinde korurken gülerdim amma abartıyorlar Hollywood işte diye..Gülme komşuna gelir memleketinin başına lafını kim ettiyse bir fatiha ruhuna hazır, yollayacağım.. Kaç bin küsur polisimiz korudu tek tek sayamadım ama polislerimiz görev başındayken gayet iyi ve yerinde say(dır)mışlardır.. İmdi güvenlikti, karışıklıktı derken, bitti gitti diyerek konuyu bol şekerli çay kıvamına sokmadan keseyim.. Ha güzide derbimizde yaklaşmış, şimdi bir güvenlik toplantısıda bu maç için yapılır lakin kendi gürültümüz kendimize batmayacağından ve Obama'ya yapılanlarıda görünce Derbideki polis sayısı gözüme az göründü.. Tabi ihtiyarladık gözlüklerimle maçı izleyeceğimden belki bu defa sayarım umududa doğmadı değil hani.. Yalnız bir daha Şampiyonlar Ligi izlememeye karar verdim.. alışık değil bu bünye bu kadarına, adamlar zekten sövdürüyor.. Bir Türk evladı olarak bana ters haliyle.. Hanımm çay bittiii!"

Beyin Kanaması ve Teşhis

2009-04-09T16:52:00.002+03:00

"Mangal yaparken aniden Sinem'in ayağı takılır ve düşer. Hemen Ambulans'a haber vermek istedilerse de Sinem buna karşı çıkar... ve kendisini iyi hissettiğini ve düşmesine sebep olarak da ayakkabılarının yeni olduğunu söyler. Biraz titrek ve solgun göründüğünden, arkadaşları üstünü başını temizlemeye yardımcı olurlar ve önüne dolu bir tabak koyarlar, çünkü elindeki tabağı düşürmüştür. Sinem akşama kadar diğerleriyle birlikte eğlenmeye devam eder. Eşi aksam olduğunda arkadaşlarını arayıp Sinem'in hastaneye kaldırıldığını haber verir. Akşam saat 23:00'te Sinem vefat etmiştir. Meğer Mangal yaparken Beyin Kanaması geçirmiş. - Eğer herhangi biri bunun bir Beyin kanamasi oldugunu anlasaydı Sinem bugün hayatta olabilirdi.

Beyin kanaması oldugunu anlamak için asağıdaki dört adımı uygulamak gerekir: Beyin kanamasi semptonlarını anlamak çok zor olabilir. Fakat bu konuda bilgisiz olup beyin kanaması geçiren kişiye müdahale edilmezse, beyin çok ciddi zararlar görebilir. Doktorlar, artık herkesin aşağıdaki 4 adımı uygulamakla, bunu kolayca anlayabileceğini söylemektedir.

1=Kişinin gülümsemesini istemek (eğer yapamazsa = Felç demektir)

2=Kişinin çok basit bir cümle söylemesini istemek ('Bugün çok güzel bir gün') gibi.

3=Kişiden her iki kolunu birden kaldırmasını istemek .

4=Kişiden dilini dışarı çıkartmasını istemek. Eger yamulmuşsa bu da felç geçirdiğine işarettir.

Eğer kişi bu dört adımdan birini yerine getiremiyorsa,lütfen derhal acil Servise haber veriniz ve Doktora telefonda durumu izah ediniz. ( mail kutuma gelen bir yazı belki faydası olur)

Berceste/ Fuzuli

2009-04-08T18:47:00.005+03:00

Vefa her kimseden kim istedim ondan cefa gördüm

Kimi kim bîvefa dünyada gördüm bîvefa gördüm
(Her kimden vefa istediysem ondan cefa gördüm; kimi gördüysem vefasız dünyada, onun vefasızlığını da gördüm)

Kime kim derdimi izhar kıldım isteyip derman

Özümden bin beter derd ü belaya mübtela gördüm
(Kime derman için derdimi açtıysam, onu benden bin beter dertli gördüm.)

Mükedder hatırımdan kılmadı bir kimse gam def'in

Safadan dem uran hemdemleri ehl-i riya gördüm
(Kederli gönlümden kimse üzüntülerimi gidermedi.

Esenlikten dem vurarak beni teselli edecek dostlarımı iki yüzlü gördüm)

Ayak bastım reh-i ümmide, sergerdanlık el verdi

Emel serriştesin tuttum elimde ejderha gördüm
(Ne zaman umut yoluna ayak bastım, başım dönüp durdu. Emel ipinin ucuna yapıştım elimde ejderha gördüm)

Fuzuli ayb kılma yüz çevirsem ehl-i âlemden

Neden kim her kime yüz tuttum andan yüz bela gördüm
(Ey Fuzuli, artık insanlardan yüz çevirirsem beni ayıplama. Çünkü kime yaklaştıysam ondan belanın yüz türlüsünü gördüm)

F.Bahçe:2-1: Eskişehirspor

2009-04-06T08:57:00.002+03:00

Milli maç aralarından sonra lige konsantre olmak oldukça zor oluyor.. A.Ö.F sınavlarınında telaşıyla lige adapte olmayı başardım yeniden.. Beşiktaş'ı şampiyonluk heyacanını bünyesinde denemeye başlamış olarak gördüm cumartesi akşam. F.Bahçe ise kurtarma yazılısına çıkmış haylaz öğrenci havasındaydı, Eskişehirspor karşısında.. Maçın ilk yarısında evsahibi apoletini Eskişehirspor takındı, ve F.Bahçe'yi kendi seyircisi önünde iyi salladı. Bence birazda F.Bahçe'ye yenilgi tattırmanın ve bu hedefe ulaşmada ön plandaki futbolcu olabilmenin hevesi bu gayeyi sonuçsuz bıraktı.. İkinci yarı F.Bahçe silkinir gibi olsada istediği oyunu oturtamamanın ve ortasahada iki ağır vasıta ile oynamanın zararlarını gördü.. Timur'un Yıldırım Beyazıt'a söylediği rivayet edilen: Bu dünya iki padişaha az, bir padişaha çok" misali, Fener ortahasınada bir Selçuk az iki selçuk-josico- fazla.. Çözüm sağ ve sol açık oyuncularını ortasaha özellikli kullanabilmekte.. Bu kadroda bunu sağlayacak ofansif açık oyuncuları yok; devşirme bir Devid ve savruk Uğur bu işi kotaramıyor. Bunu görmek için iki sezonun heba olmasına gerek yoktu fakat oldu/ oluyor.. Neyse bu sezon sonunda masaya yatırılabilecek belli başlı konulardan.. Ters ayaklı oyunculara kanat değiştirmek maç içerisinde farklı bir varyasyon çeşidi olsada, sürekli ters ayaklı bir oyucuyu o kanatta kulanmak mantıklı değil kaldı ki ters ayaklı oyan oyuncunzu mücadele gücünden yosunsa bu başınıza iş açabilir.. Dün Deivid sol açık oynayarak o kanada yığılmasına önayak oldu Eskişehirspor'un. Fakat ilginçtir goller o bölgeden geldi.. Çıkan kısmın özeti:F.Bahçe ip üstünde oynamaya devam edecek kalan haftalarda...

Peki Kolayı Başarmak?

2009-03-31T15:31:00.002+03:00

Dünya.. kabul etmekten kaçsakta, binbir perde ile örtünsekte sonu olan ve ölümün hiç elini çekmediği çekemeyeceği yer, arz-ı fena...

Hayatını idame ettiren insanoğlunun Yaradanına karşıda birçok sorumluluğu var çevresindekilere olduğu kadar.. ve kısmen dünya işlerinde zor olanı başarmak her daim övgü ve iltifat kaynağıdır biz Ademoğulları için.. Zoru başardı derler bir badireyi atlatan kimseye, helal olsun ne çabalamış ama.. Misal siyasilerin seçim evveliyatında yaptıklarını okudum farklı farklı.. Kimi 6 saatten az uyumuş, kimi öğün atlamış, kimi bilmem kaç bin km yapmış. Evlad-ü iyalini ihmal edenlerde cabası.. Şirketin büyümesini sağlamak için terü taze dökenlerden, ÖSS'e veya muadili sınav için gecesini gündüzüne katanlar, yani bizler; zoru başarmayı seven bizler.. Ayna karşısında bir 10 dakika oturup sordum kendime?.. Bunları yapmak cidden zor ve sağlam bir irade istiyor ve yılmadan yapıyoruz; üşenmiyoruz.. Peki diyorum peki, tamamının sonucu ne, ne kalıyor bu ihtiyar bünyeye?.. bir kaç kuruş para bir iki taltif, kısacık bir övgü, iki damla gözyaşı.. Daha fazlası yok.. Ve tekrar bakıyorum farklı bir dünyaya.. Asıl ifadesiyle sonsuz olana; Ahiret'e..

Peki oranın azığı ne kadar zor? Ömrümüzü 5 saat uykuyla geçirmemiz mi gerekiyor? olmadı birde aç biilaç gezmek, perperişan gecemizi gündümüze katmak?.. Ne kadar harcıyoruz peki ahirette kesemiz dolu olsun diye?.. Camilerde Ahirete hazırlık ücreti nedir? Namaz 24 saatimizde ne kadarını alıyor ve üstüne para ödetiyor.. Bedenimiz forma girsin diye milyonları gözü kapalı sayarken diyetisyenlere, ya ne kadar ücret gerekiyor ruhumuzun diyetisyenleri için.. Günde 10 mesaja 1600 kelime yazarken kaybolan zaman 100 defa Allah demekten daha mı az ? daha mı kolay?.. Apartmanda aydat toplayıp bazı eksiklikleri giderirken, camiler daha mı çok aydat istiyor ruhumuzu boyatmak için?.. Haftasonları yıkadığımız/ yıkattığımız araçlarımız,halılarımız,perdelerimiz daha mı ucuz ve zahmetsiz ki günde 5 kez abdeste su ayıramıyoruz?..dahası?

Dahası bitmez bu dünyanın.. Kendimizi zoru başaran abdiler olarak severken, kolay olanı ıskalayıp geçiyoruz.. Kolay olmasını bıraktım, bedava olması dahi cezbetmiyor bizileri.. Bedava kömür için, ekmek için birbirimizi çiğneyen bizleri.. Halbuki namaz bedava, abdest bedava, zikir bedava, bir dosta selam etmek bedava tebessümle gezmek bedava ve hemde çok zor değil...

Hani zoru başarıyorduk ya, kolay olanları kime bırakıyoruz?.. Zaman geçip gidiyor hızla, bu dünyanın zorlukları bitmiyor ve hatta günbe gün artıyor... Zoru başardım diyen insanoğlu kolayı hayli hayli yapar; Rabbim asıl kolayı zor bilenlere hidayet, bizlerede bu yolda daim kalmayı nasip etsin...

Mecnun Olmak!!

2009-03-31T15:21:00.002+03:00

Bir gün Mecnun hasta olup yatağa düşer. Tedavî için bir doktor çağırırlar. Doktor: “Damardan kan almak gerek’” diyerek Mecnun’ un kolunu bağlar. Tam iğneyi batıracağı sırada Mecnun bağırır;
“-Ey doktor, bırak! Ücretini al ve git. Bu hastalıktan öleyim, zararı yok. Vazgeç kan almaktan”
Doktor Mecnun’a:
“-Sen çöllerde kükremiş arslanlardan korkmuyorsun da koluna bir iğne batmasından mı korkuyorsun?” diye sorar.
Mecnun’un cevabı şu olur;
“-Ben neşterden korkmuyorum. Benim vücudum, varlığım Leyla ile doludur. Korkarım ki benim kolumu yararken Leyla’yı incitirsin, işte ben bundan korkuyorum.”

Aşk-ı Sadık

2009-03-30T18:36:00.003+03:00

"Uzun boylu, ay yüzlü bir kız vardı kasabanın birinde. Onun sevgisiyle herkes yolunu yitirmişti. İşi gücü dilberlikti, bez yıkarken saçlarını çözer, eteğini beline toplar âşıklarının gönüllerine ateş çalardı.
Kemale ermiş, yaşını başını almış bir adam da Âşık oldu ona ve tez vakitte kemalini yitirdi, tecrübeli aklı deliliğe yaklaştı, yüzünün aşkıyla beli iki kat olup gönlü bela zinciriyle bir girdapta kaldı. Sonunda dayanamadı, kendini ona vakfetti, her işi onun için, her şeyi onun adına yapmaya başladı. Ücretle iş yapsa kazancını ona sunar, eline altın geçse gider o gümüş bedenliye verirdi. Bir gün genç kız kendisine dedi ki:
-Yanışın her an biraz daha artmada, ama aşkta masraf ziyade gerek, sendeki sermaye yalnızca aşk olursa mutfak boş kalır, daha fazlaya gücün yetmezse geç bu sevdadan, davul dengi dengine demişler…
-Sevgili, dedi âşık, bedeninde bir avuç ilikten, bir parça deriden başka bir şey kalmadı yolunda harcayacak. Bari beni sat da elde ettiğinle bir müddet daha hoş ol.
Genç kız âşığını derhal Mısır’a götürdü, orada bir kürsü kurmuşlar, âdet etmişler, satıcı kürsüye oturur, kölesi ayakta durup müşteri beklerdi. Bir müddet beklediler. Adam hiç üzüntü göstermiyor, hiç boynunu bükmüyor, hatta müşteri çıktığı vakit baş gösterecek ayrılığı da aklına getirmiyordu. Bir adam gelip genç kıza sordu:
- Şu ayakta bekleyen ihtiyar senin kulun mu?
- Evet , benim kulumdur!..
O sırada ihtiyar düşüp bayıldı. Adam pazarlık ile onu satın aldı ve kendine geldiğinde şehrin dışında bir mezarlığa götürdü. Meğer o adamın babası ölmüş, o da babasının ruhu için bir köle azat etmeyi ahdetmiş, ihtiyarı satın alması bundanmış. Mezarın başında zavallı ihtiyarı azat edip cebini de altınla doldurduktan sonra gönlünü şad etmek için dedi ki:
-Diliyorsan ey ihtiyar, Mısır’da kal, malın eksilmez, seni gözetirim.
-Dilersen de var git, çünkü artık hürsün, kendi kendinin sultanısın.
İhtiyar teşekkür ederek genç kızın ardınca koşup yetişti ve altınları avucuna sayıp gönlünü alana yine gönlünü teslim etti. Dünyayı onun yüzünde apaydın görüyordu ve dedi ki,
-A sevgili! Şu gönül, senin için satılmaktan aldığı lezzeti bugüne dek hiçbir şeyden almadı. Hele’ benim kulumdur!’ dediğin andaki saadetim,sanmam ki başka bir kimsede olsun!.. Haydi yine beni pazara götürüp mezada ko!. "

Aşkname /İskender Pala

Berceste/ Y.Sultan Selim

2009-03-30T10:32:00.004+03:00

Sanma şahım herkesi sen sadıkâne yar olur.

Herkesi sen dost mu sandın belki ol ağyâr olur.

Sadıkâne belki ol alemde serdar olur,

Yâr olur, ağyâr olur, serdar olur, dildâr olur.

"Yavuz Sultan Selim Han'a ait bir beyit. Dizelerin ilk kelimeleri yukarıdan aşağıya okunduğunda aynı dizeyi verir"

Adım Adım Ölüm

2009-03-28T10:32:00.002+02:00

Kaç gündür ekranlardan ve gazete sayfalarından bir kayboluşun hikayesini ve ölüme karşı olan çabayı seyrediyoruz/seyrettik.. İhmal var diyenlerden komplo teorilerine, gereği geç yapıldı sezenişlerinden, elimizden geleni yaptık cevaplarına dek bir sürü yorum ve benzeri sözler duyduk.. Netice ölüm haberleriyle sonuçlandı; Allah Rahmet eylesin..

.. Bu süreç devam ederken orada mahsur kalıpta bu süreci yaşayanları anlamaya çalıştım.Allahım ne acı düşünmesi dahi içimi ürpertti. Soğuk mu soğuk, dar ve karanlık bir ufak yerde mahsur kalmka ve hiç bir canlıya ulaşamamak, ne acıdır o anları yaşamak. Heleki evlatlarınız geride kalmışsa, eşinizin sesini duyma ihtimali hiç yok belkide, ölüme kendinizi alıştırıyorsunuz.. Bağırsanız, sağa sola koşmaya çalışsanız olmuyor, ruhunuz titriyor ölüm korkusuyla, yaptıklarınız aklınızdan geçerken, o soğuk mekanı sıcacık gözyaşlarınız ısıtsada yüreğniz yanıyor alev alev, evladu iyaliniz ve sevenlerinizi artık görmeyecek, babacığım, kocacığım seslerni duyamayacaksınız.. Saatler geçtikçe en zor zamanlar dediğiniz anlar bu belirsizliğin yanında hafif kalıyor, bir yandan kabre girecek bedeninize son bakışlar atıyor bir yandan Huzurullah'ta ne diyeceğiniz korkusu geçiyor.. Damarlarınızdaki kan çekiliyor, kalbniz daralıyor, artık gözyaşlarınız dahi terk etmeye hazırlanıyor sizi onlar dahi kurumuş, ölüm meleğinin kokusu ruhunuzda, ümidinizi gittikçe kaybediyorsunuz, son bir kez evladlarımın sesini duysam diye iç geçiriyor, onlarla yaşadığınız güzel günler akılınızdan hızla geçiyor.. Aman Ya Rabbi bu ne çetin bir bekleyiştir ölümü...

.. Daha fazlasına yüreğim elvermedi, bir yanımdaki yavruma, bir mutfaktaki eşime baktım; elbette ölüm gelip yakalayacak(De ki: “Elbette sizin kendisinden kaçtığınız ölüm, şüphesiz sizinle karşılaşıp buluşacaktır, cuma suresi 8.ayet) ve bu hayat son bulacak. Ama bu şekilde ölüme gitmek/beklemek çok zor, ömrümüzü bir gün kadar hatırlayamazken, bir günde ömrümüzü gözden geçirmek ne acı ve ailemizi hasretle sson kez kucaklayamamak. Ah kelimeler yetmiyor anlatmaya, ne olur Ya Rabbi ölümüde hakkımızda hayırlı kıl ve sevdiklerimizle beraber Cennetinde ila nihaye birlikte olmayı cümle üMMET-İ Muhammed evladına ve bana nasip eyle...

Atasözlerimiz ve Halimiz

2009-03-21T17:58:00.003+02:00

Her duruma uygun atasözümüz var, bir yerlerde okumuştum daha önce ve aklıma gene geldi.. Kurtarma yazılısı lafını icad eden bizler için kurtarma atasözleride yok değil.. Buyrun, hangisini beğenirseniz...?

* 'damlaya damlaya göl olur' / 'taşıma suyla değirmen dönmez'
*'iyi insan lafın üstüne gelir' / 'iti an çomağı hazırla'
*'fazla mal göz çıkarmaz' / 'azıcık aşım ağrısız başım'
* 'söz gümüşse sükut altındır' / 'sükut ikrardan gelir'
* 'harama uçkur çözülmez' / 'güzele bakmak sevaptır'
* 'iki gönül bir olunca samanlık seyran olur' / 'iki çıplak bir hamama yakışır'
*'bülbülün çektiği dili belası' / 'bilmemek ayıp değil sormamak ayıp'
*'eşeğe altın semer vursan da eşek yine eşektir' / 'ye kürküm ye'
* 'eğri otur doğru söyle' / 'doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar'
* 'düşenin dostu olmaz' / 'dost kara günde belli olur'
* 'ava giden avlanır' / 'atın ölümü arpadan olsun'
*'erken kalkan yol alır ' / 'acele işe şeytan karışır'
*'birlikten kuvvet doğar' / 'körler sağırlar birbirlerini ağırlar'
*'tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır' / 'lafla peynir gemisi yürümez'
*'gün ola harman ola' / 'perşembenin gelişi çarşambadan bellidir"
*'ya olduğun gibi görün ya göründüğün gibi ol' / 'hocanın dediğini yap yaptığını yapma"
*'iyilik yap denize at' / 'merhametten maraz doğar"
*'zararın neresinden dönülse kardır' / 'gelen gideni aratır"
* 'yüzü güzel olanın huyu da güzel olur' / 'yüzü güzel olanı değil huyu güzel olanı sev"
*'akıl akıldan üstündür' / 'aklın yolu birdir"
*'el elden üstündür' / 'alet işler el övünür"
*'acı patlıcanın kırağı çalmaz' / 'yaşın yanında kuru da yanar"
*'zorla güzellik olmaz' / 'zora dağlar dayanmaz"
* 'öfke baldan tatlıdır' / 'öfke ile kalkan zararla oturur"
*'işleyen demir ışıldar' / 'insan yedisinde neyse yetmişinde de odur"
*'fazla mal göz çıkarmaz' / 'azı karar çoğu zarar"
*'insan kıymetini insan bilir' / 'insanoğlu çiğ süt emmiş"
*'anasına bak kızını al kenarına bak bezini al' / 'beş parmağın beşi birbirine Benzemez"
*'olmaz olmaz deme olmaz olmaz' / 'iş olacağına varır"
*'eski dost düşman olmaz' / 'güvenme dostuna saman doldurur postuna"
*'harama el uzatilmaz' / 'üzümü ye bağını sorma"

Peygamber İzleri: Çanakkale

2009-03-13T14:20:00.007+02:00

..Sabah ders için okula geldi. Okulda hiç olmadığı kadar derin bir sessizlik hakimdi. Ders vermek için girdiği 1.sınıf öğrencileri dışında kimse yoktu sanki okulda.. İçeriye girdi, selam verdi.. sınıftan çıt çıkmıyordu selamına mukabale eden olmamıştı. Şaşırdı Ahmet Refik Hoca, 30 yaşında kaç senedir bu okulda Fransızca öğretmenliği yapıyordu ama böyle bir hale şahit olmamıştı. Sınıftaki bu durgunluk ne haldi? herkesin başı öne eğilmiş, hüzün sınıfın resmi olmuştu. Sordu, arka sıradan cevapladı mahzunca öğrenci Ömer:

"Çanakkale'de savaşmak için okula bir grup askeri kumandan geldi üst sınıflarda gönüllü gitmek isteyenleri savaşa davet ettiler ve bütün lise 2ve 3 ler bu davete şevkle icabet ettiler. Bizde heveslenmiştik. Fakat yaşımız henüz yetmiyor diye kabul görmedik. Bu hüznümüz ondandır, çok istedik olmadı.. Derken ön sıradan Hasan:

Hocam hadi biz küçüğüz almadılar ya siz,ya siz Hocam neden burdasınız hala??!..

Bu şok cevab A.Refik'i kendine gtirdi. Derhal sınıftan çıktı, Müdür'ün odasına girdi ve istifasını verdi...
... Anacığım ben Çanakkale'ye gidiyorum, döner miyim dönmez miyim bilemem. Ben gidince şu karşıdaki bakkaldan bütün ihtiyacını görürsün, ben o borçları bir şekilde öderim, üzülme dua et, ver elini öpeyim canım anam.. Ayşe kadın göz yaşları içinde yiğidini uğurladı Çanakkale'ye. İlk aylarda mektuplar geliyordu A.Refik'ten biricik anasına. 3. ay 4.ay devam etti. Sonra bir daha mektup ulaşmadı A.Refik'in köyüne.. Yedinci ayın sonunda kapıda bir asker elinde sarılmış bir çıkın. Başını eğdi o elleri öpülesi kadına uzattı. Ayşe kadın çıkın açtı; bir şehitlik madalyası, bgümüş bir köstekli saat ve gönderilememiş bir kaç mektup.. Oğlunu şehit haberini vakar bir şekilde karşılayan Ayşe Ana, doğru 7 aydır bir şeyler aldığı bakkala gitti.. Ey Salih efendi, kaç zamandır senden sorgusuz sualsiz bir şeyler aldım geçimimi sağladım Yüzüm daha yok sana bir şeyler demeye, bu çıkın al içinden işine yarıyanları al eğer yeterse. Elimizde olan budur evladım.. Bakkal Salih Ayşe Ana'nın yanındaki Gülsüm'e seslenip "şu raftaki defteri indir oradan ismin yazılı olduğu yeri bul bakalım dedi. Gülsüm defteri alıp A.Refik yazılı sayfayı açınca şoka uğradı. Ve ağlamaya başladı.. Bakkal duruma şaşırmış defteri eline almıştı. Gördüğü manzara dehşet vericiydi. Sayfanın üzerine iki çarpı atılmış ve arapça kanlı harflerle şu yazılmıştı:

"Ahmet Refik'in borcu Çanakkale'de şehitlik kanıyla ödenmiştir"...
* * *

Çanakkale haftasına giriyoruz. Kendi kavgalarımızı yaparken bu memlekette ne halde kurtarıldı unuttuk gittik. Ne halden bu hallere geldik hiç umrumuzda değil. Çanakkele biz yeni nesil için üç beş fotoğraftan ibaret gördüğümüz uzak bir hal olmamalı. Bir kez daha düşünmeli ve kendi halimize bakmalıyız. Neyi beğeniyor neyi beğenmiyoruz düşünmeliyiz. Ve Dua etmeliyiz Hz.Mevlam bu millete bir daha savaş göstermesin..."

'Bu, taşındır' diyerek Kâ'be'yi diksem başına;

Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;

Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,

Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;

Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,

Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;

Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına,

Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,

Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;

Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;

Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...

Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.

. . .

Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;

Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın...

Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,

Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber.

Mehmet Akif Ersoy

Ana Gibi Yar..

2009-03-06T18:05:00.002+02:00

...Evin telefonu sabaha karşı üç buçukta çaldı.

Uyku sersemi adam telefonu açtı.Telefondaki ses annesine aitti.

Telaşlandı, korktu başlarına bir şey mi gelmişti?

Annesi "nasılsın oğlum iyi misin?" diye sordu.

Oğlu şaşkın bir ifadeyle "iyiyim anne hayırdır bir şey mi oldu siz iyimisiniz?" dedi.

Annesi "biz iyiyiz bir şeyimiz yok sadece sesini duymak istedim" dedi.

Oğlu da "anne bunun için mi aradın saat sabahın üçbuçuğu yarında konuşabilirdik" deyince annesi de "rahatsız mı ettim oğlum?" dedi.

Oğlu "evet anne rahatsız ettin" deyince,

annesi "30 sene önce sen de beni bu saate rahatsız etmiştin, doğum günün kutlu olsun"...

Çocuk Her Yerde Çocuk

2009-03-02T17:54:00.003+02:00

Alıntı:"guardian"

Doğru Serttir...

2009-03-02T16:10:00.003+02:00

İşim gereği satışını yaptığım ürünün özelliklerini müşterilere anlatırken doğru bilgi vermeye çok dikkat eder, oldu bittiye getirmek kaçınırım satışın tamalanmasını. Çok kez müşteri kaybettirsede bu tutumum en azından içim rahat. Fakat bu davranışım dolayısıyla bir çok müşterimden çok sertsiniz, esnaf biraz esnek olur tarzı ifadeleri duymuşluğum vardır. Önceleri kendimde aradım bu tavrı. Gerçekten sert mi davranıyorum diye. Fakat zamanla-Ticarette10.yılım- sert olan kişinin ben değilde söylediğim doğru bilgilerin olduğu gerçeğini fark ettim. Çünkü işin doğrusunu sürekli vurgulayınca müşterilere iş yapan bir çok taşeronunda farkında olmadan hatalarını ve örtbaslarını ortaya dökmüşüm. İş sahipleri teşekkür etsede asıl çalıştığımız usta grubunun kahır ekseriyeti bu konuda pek ılımlı değil. Neyse işin o boyutu bana kalsın..

Doğru , bir çok yönden insanların canını sıkıyor, ve bazen tekere çomak sokuyor. Bu sebeple doğru olanı ifade edenler ekseriyetle takdir edilsede, perde arkasından kızanların sayısı bir hayli fazla. Neden bu haldeyize bir çözüm sunacak kadar ilim ve tecrübe sahibi olmasamda, en azından yalan ve çıkarın olduğu yerde Doğruluk pek para etmiyor bunu anladım. Bir kimsenin doğruluğuna hükmedeceksen şu 3 şeyi tecrübe edin: -Yolculuğa çıktıysan, borç alıp verdiysen, ticaret yaptıysan..- diyenler çok haklılar. Bu üç sosyal aktivitenin özüde paraya ve harcamaya dayanıyor. Ticaretinde dürüst olmayan, borcunu vermeyen, arkadaşıyla yola çıkıp onu yarı yolda bırakan insandan ne hayır gelir ki.. Hangi sektörde, hangi sosyal aktivitede olursa olsun doğru söyleyen çok dinleyen az, yapan hemen hemen hiç yoktur.. İstisnalar haliyle olacaktır amma bir çok şeyi doğru yapsaydık, bu denli huzursuz olmaz bereketsiz kalmazdık.. Doğru yaşayanların cebi her daim dolu olmasada, yüreği ve huzuru doludur..

C.Sıtkı Tarancı'nın da fark ettiği gibi...

Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu...

Hayatın Değeri

2009-03-02T12:39:00.004+02:00

Hayatı değerli kılan nedir diye sorduklarında, aynı cevabı düşünmüşümdür hep: ölüm.. Ölümün olmadığı yerde hayattan bahsetmek ne mümkün. Her ne kadar kaçınsakta ağzımıza almaya hayatımızda tutmaya, o her daim bir yerden karşımıza çıkar kendisini gösterir. Eğer aşık olabiliyor ve acı çekiyorsak ölüm olduğu içindir. Tuhaf değil mi aslında hayatımıza yön veren olgunun ölüm olması. Her ne kadar kabul etmesekte hayatın her anında bir kayboluş, bir solma mevcuttur. Kendimize itiraf edemediğimiz o soğuk yitişler, her anın kıymetli her yapılanın gerçek olduğunu hatırlatır. Gelecek kaygısı kurmaya çalışan bir anne-babayı bu duruma itende askerde şehadeti içmek için can attıranda bu gerçektir...

ölmeden önce ölünüz"Hadisi Şerifi ne güzel hayat rehberidir doğru okuyana. Ölüm korkusu, yaşamamayı değil, düzgün ve bereketli yaşamayı işaret eden bir duygudur.. Hayatı değerli olanın ölümüde değerlidir, bir derstir kalana, bir kitaptır okumak isteyene geride bıraktığı hayat. HZ iSA(a.s)'a sormuşlar bunca iyiliği nerden öğrendin diye, mübarek cevap vermiş : Kötülerin yaptıklarının tersini yaptım. Zıttı ile kaim olan bir mekanda hayat sürdüğümüz müddetçe, ölümde, hüzünde, acıda, fakirlikte var olacaktır. Tıpkı, sonsuz bir hayat, sevinç ve zenginliğin olduğu bir hayat olduğu gibi...

MARİFET?

2009-03-02T09:41:00.004+02:00

Padişahın huzuruna bir adam getirmişler. Adam, yüz adım öteden fırlattığı ipliği, yüz adım ötedeki iğnenin deliğine geçiriyormuş. Bunu başarmak için tam 40 yıl çalışmış. Padişah "Göster bakalım hünerini" demiş.

Adam iğneyi bir sehpaya saplamış, sonra yüz adım geri gitmiş ve ipliği fırlatmış. İplik, iğnenin deliğinden geçmiş.Padişah "Belki tesadüf" diye düşünmüş ve aynı işlemi tekrarlatmış. Sadece bir değil, birkaç kere tekrardan sonra padişah vezirini çağırmış demiş ki: "Şu adamı ödüllendirin. Hem 100 altın verin, hem 100 sopa vurun. - Aman padişahım bu nasıl ödül? - 100 altın hünerin için, 100 sopa da böyle lüzumsuz bir işe zaman harcadığın için...

Orda Olsam#1

2009-02-26T11:30:00.000+02:00

Sultan Ahmet Camii

Eleştirmenin Dayanılnaz Hafifliği

2009-02-17T16:49:00.002+02:00

İki genç bulunduğum masanın arkasında hararetli şekilde konuşuyorlardı. Hedefte olan kişi babalarıydı kulak kabarttığım kadarıyla. Kendisine sert davrandığını, bir şeylere yönlendirdiğini, daima iş yerinde çalışmasını istediğini, okulu bıraktığı için ara sıra kızdığını, kızmaktan başka bir şey bilmediğini eve bir şeyler alırken itiraz edince bundanbaşkasını alamam diye sinirlendiğini vb vb.. şeyleri anlatıyordu arkadaşına. O da onaylıyor haklısın minvalinde bir şeyler ekleyerek iyice kendilerini dolduruyorlardı. Dayanamadım yanlarına oturdum, söylediklerini duyduğumu iletip biraz konuşmak istediğimi söyledim. Olur abi dediler. Fazla bir şey anlatmayacağım size üç beş soru soracağım eğer evetleriniz fazla ise haklısınız aileniz size haksızlık yapıyor; yok az ise siz henüz daha bir şeylerin farkında değilsinizdir dedim. Sor dediler, bilgiç bilgiç. Başladım sırayla sormaya..

+ Evli misiniz?
- Hayır
+Eve ekmek götürme derdiniz var mı?
- Hayır
+ Sabah işe gitmesniz canınız sıkılır nı?
- Hayır
+ Sizden borç isteyen akrabalarınız var mı sık sık?
-Hayır
+Anneniz surat edince umursuyor musunuz?
-Hayır
+ Ay sonunu düşünüyor musunuz?
- Hayır
+ Geleceğini düşündüğünüz bir evladınız var mı?
-Hayır
+Akşam ne yiyeceğiniz umrunuzda mı
- Hayır
+Hiç ticaret yaptınız mı?
-Hayır
+ Babanız öldü mü?
- Hayır

... Bu soruları daha uzatibilecekken çocukların canlarını daha sıkmak istemedim. Kısaca bulunduğunuz durumun ve ailenizin kıymetini bilin deyip kalktım yanlarından.."

Hayatta en kolay olandır bir şeyleri eleştirmek. Aynı konumda olduğumuz insanları dahi anlayarak ikaz etmek onların yerine kendimizi koyarak düşünmenin, konuşmanın daha sağlıklı olacağına inanmışımdır hep. Ama bunu çok defa yapmıyoruz, oturduğumuz yerden sallıyoruz, çünkü bu en kolayı en çok rahatlatanı, birazda karşı tarafı anlamaya uğraşsak, bulunduğu hale göre konuşssak fena mı olur. Hadi gençler tecrübesiz, ergen hayat karşı zayıflar ya büyükler ya meslek sahibi, iş sahibleri, spor adamları, yazarlar onlarda mı hayat yeni başlıyorlar acaba?_

Aşkın Zamanı

2009-02-13T08:11:00.004+02:00

Avuçlarından kayan zaman değildir sadece, aşkta alır gider başını tutamazsın; anlayamazsın gündüz ne vakit gecenin koynundan kaçmış, ne vakit yar selamı sabahı kesmiş?... Peşinden koşturan aşk mıdır, sevgili midir?. Zaman mıdır akıp giden, yoksa biz mi yaşlanırız an be an.. Kimi zaman der geçer, kimide sevgili. Aşk olmasa sevgiliyi kim arardı?. Kim gün sayardı yaşlanmasa? Aşkı ayırıp çıkaramazsın maşuku bulunca; Sevgili, aşkın vücud olduğu surettir, Suret hiç gelmese sevgiliyi de ayıramazsın aşktan, çünkü aşk nefes alman için, özlemen için nimettir.. Nimetin kadrini kimi bilir kimi bilmez ve zaman öyle sessiz gelir ve bir öyle sessiz geçer..
* * *
Takvimde işaretlediğin gün yaklaşır, içini ateş yakar, gün yaklaşır saatlerin şaşar ama bilirsin vuslat vakti sevgiliye, ve o vakte az kaldı haykırmak için "seni seviyorum diye"... İster ayın on dördü olsun ister ömrün on dördü ne fark eder sevebildikten sonra. Bir aşk varsa yürekte bir maşuk varsa uzakta ne gam; mesafe mi kalır anlaşmak için? kalp aynı ritimle atar yarin avuçlarında.
* * *
Sevdiğinizi kendiniz için değil sevdiğiniz içinde sevin, ve her takvim 14 şubatı göstermez; her günü sevdiğniz için bilin!

Kader Mahkumu(!)

2009-01-31T14:11:00.002+02:00

Kaderim buymuş diyenlerimiz çok olduğu kadar, her şeyi kadere yontanlarda vardır çevremizde. Kader İmanın 6 şartından biridir. Kadere iman farz olduğu kadar her yaptığımızı kadere yüklemekte doğru değildir. Kader mahkumu diye nitelendirmek çok doğru bir yaklaşım değil. Özünde suç işleyip hapse düşmüş insanı masum gösterecek bir elbise günümüzde bu tanım. İnsanlara kaderlerine mahkum olsalarda, Kader mahkum etmez. Hapse düşmüş olanların tamamı suçlu değildir,hatayla, iftirayla düşende olabilir, bunda adaleti sağlayanların-sağlayamayanların-kabahati yüksek. Sen adam öldür, mekan soy, tecavüz et, ailene şiddet uygula sonra 'kaderim buymuş' de. Bu tabiri bu şekilde kullanmak hiç doğru değil. İradesini düzgün ve doğru işlerde kullanan insanlar çok fazla belaya müptela olmazlar. Kader çok derin ve tafsilatlı bir konu. Burada anlatmaya kalkışsak blogu aşar. Ama şu varki kaderi iyi yada kötü diye nitelendirmek kolaycılıktan başka bir şey değil. İyiyi kötüyü ayırt edebilecek,ilme ve akla sahip olan insanoğlu için Kaderde, kederde vicdanının içindedir...

Aşkın Halleri;Kaybetme Korkusu

2009-01-24T15:33:00.003+02:00

Aşk nedir? diye soranlara aynı cevabı vermişimdir genelde; kaybetme korkusudur aşk. O korkunun gücüdür heyecanı, gerilimi herşeyi yaşatan. Elde etmenin hazzı güzel olsada bir rahatlık sunar kalbe oh dedirtir; kavuştuk sonunda. Fakat aşığın imtihanı burada başlar. Stop eden arabanın motorunun yavaş yavaş soğuması gibi farkında olmadan oturur, kalbin şiddetli çarpmaları yerini sukun dalgalara bırakır. Hani evlilik aşkı öldürüyor derler ya külliyen yalandır en azından ben inanmıyorum Evliliği bitiren aşk değil onu elde etmenin rahatlığı güvenidir. Ama uzakken aklı kurcalayan hep şudur 'ya kavuşamazsak' ya beni değilde başkasını severse/ seviyorsa. Mecnun eğer kavuşsaydı Leyla'ya kays olarak kalırdı ebediyyen. Onu aşıkların şahı kılan ayrılığın ateşi, kaybetmenin acısıdır nihayetinde. Aşkın kurgusu vuslatı beklemek üzredir ki vasıl olacağı ana kadar öyle yanar öyle yanarki, maşukun kapısına geldiği, yüreğinin bir olduğu gün zirvededir artık o ateş.. Ve durulur artık kalp vuslata ermiştir, geceler gündüz olmuş, kış baharı bulmuştur. Sönen tekrar aynı iştiyakla yanar mı, yıllar yılı koşan bir yerde dursa aynı şevkle tekrar koşuya kalkar mı.. Aşk çok şeydir, herşeydir ama güçlü kılan kaybetme korkusudur, yenilme korkusudur...

Zindandan Memed'e..

2009-01-24T11:35:00.003+02:00

...

"Çaycı getir ilaç kokulu çaydan!

Dakika düşelim,senelik paydan!

Zindanda dakika farksız aydan

Karıştır çayını zaman erisin

Kopuk kopuk,duman duman erisin!
...

Ses demir,su demir ve ekmek demir...

İstersen demirde muhali kemir.

Ne gelir ki elden,kader bu,emir...

Garip pencerecik,küçük daracık;

Dünyaya kapalı,Allah'a açık
...

Mehmed'im,sevinin ,başlar yüksekte!

Ölsek de sevinin,eve dönsek de!

Sanma bu tekerlek kalır tümsekte!

Yarın elbet bizim,elbet bizimdir!

Gün doğmuş ,gün batmış ,ebed bizimdir.."NFK..

tamamı için..

Bi Mana Mes'uliyet

2009-01-24T10:24:00.009+02:00

Kul bi mana mes'uliyettir' demiş büyükler. Yeni tabirle sorumluluk. Lakin ben eski kelimeleri daha fazla tesirli görmüşümdür. Güzelim 'Hakim', yargıç olduğundan beri, 'mahkum' olanların sayısı azaldı. Nasıl azalmasın ki ismi ile müsemma bir kelimedir 'Hakim'. Bir konuya hükmetmek ne kadar güzel ve edebidir. Hükmeden 'mahkum' kılabilir, o vasfa sahip manasına kadar çıkar hakimin ıstılahtaki açılımı. Mesuliyet sahibi olanda mahkumdur ve haliyle hakimdir, hakim olması gerekir. Ne hazinki biz mesuliyetimizi başımıza gelen musibet sanıyoruz. Evladımız'ı bizi kızdırmayacak kadar dinliyor, eşimizi her istediğimizi koşulsuz onaylayınca daha bir başka seviyor itirazı, farklı bakışı yabancı element sayıyoruz. Kul mesuliyetin kendisidir. Her kul irtibatı olduğu her hadiseye hakim olamasada, yapısı itibariyle mahkumdur.

Sabah işe giderken kimseye selam vermesenizde olur. Tabiatınız buna uygundur, ya selam alırsanız, sıcak bir tebessümle sunulmuş 'günaydın xx bey' ne kadar daha kilitli tutar ağzınızı. Bu ilk mahkumiyettir. Sosyal olmanın mahkumiyeti ama bu hoş bir durumdur, sevildikçe sever, selam verdikçe selam alırsınız, selametle uğurlanırsınız. Kul olmak kolay değildir, kulluğun aslı bizi Yaradana karşıdır. Türevi çevremizdekilere kadar iner. Bir dostunuz size hediye alsa sade siz mutlu olmaz ailenizide katarsınız. Anneniz sevinir ne güzel arkadaşları var oğlumun. O da arkadışınızı sever. Şirketinize yüksek kar getirecek iş başarsanız, patronunuz sevinir, o gülümsemesiyle çocuğunun başını okşar ailesi sevinir. Kul bi mana mesuldür. Yaptığından, yazdığından kızdığından, dilinden; bu yük doğru taşınırsa en mutlu mahkum yapar insanı şu dünya 'nezarethanesinde'. Mutluluğun en güzeli de kalabalık olandır, yalnız olan/bırakan değildir...

Sevmek Her An Güzeldir!

2009-01-22T18:00:00.008+02:00

...Birbirlerinin yüzlerine dahi bakmaya kıyamıyorlar, herkes çok yakıştırıyordu ikisini. Aşkın bütün delilikleri kalplerinden geçmiş, beraber değillerken hiç bir tam,tam olmamış, bütün bütün kalmamıştı. Çok seviyorlardı. Ah bir Fuzuli'de bu devirde olsaydı da o meşhur 'Leyla vü Mecnun' mesnevisi modern haliyle ruh bulsaydı.. Adam çok heyecanlıydı ellerini ilk tuttukları, gözlerinin içinde kayboldukları günün devri senesine çok az kalmış, sevdiğinin en sevdiği tek taşı günü varmadan almış saklamıştı. Önce vereyim diye içinden geçirmiş olsada, şunun şurasında ne kaldı, o vakte kadar saklayayım demiş geçmişti.. Telefondaki ses konuşmakta zorlanıyor bir şeyler geveliyordu, n'oooldu dedi, n'oooollduuu diye bağırdı karşı sesi bastırmak yüreğinin yangınını duymamak için, telefon düştü elinden ve dünya düştü, gün düştü, düşleri düştü hep beraber bir düş gibi geçti her şey, kalbi daralıyor konuşamıyordu. Trafik kazasında diye devam eden cümlelerdeki her kelime kurşun olup yağıyordu kalbine.İki sözcük çıktı, çıkabildi; ama ne çıkış kim duysa yüreği kanardı: aşkııııımmmm, bırakmaaaaa!.. Olanlara hala inanamıyor, hastanenin ikinci katında doktoru bekliyordu. Doktor yaklaştıkça, her şey uzaklaşıyor, koridorlar soğuyor, kuşlar susuyor, dünya duruyordu. Yaklaştı, gözlerini kıstı; başın sağolsun.. Bir kez yıkılan dünya, kanayan yürek kaç defa daha yıkılırdı ki,daha ne kadar yanardı?. Doktor cebinden bir pusula çıkardı uzattı birgünde bin yıl yaşlanmış genc aşığa.. Okumaya başladı: "Aşkım hani seninle ilk buluştuğumuz gün var ya az kaldı o güne ve biliyorumki sen beklediğim teklifi sevdiğim hediyeyle yaparsın bundan o kadar eminim ki; ama emin olamadığı her uyandığım günün sonunda tekrar sana kavuşup kavuşamayacağım, onun içindir ki bu kağıdı hep çantamda taşıyorum bana birşey olurda sana kavuşamazsam. Aşkım ölüm gelirde ikimizden önce beni bulursa çok üzülme olur mu? seni hep bekliyor olacağım ve biliyorum ki elindeki tek taş sadece bana ait sen teklifini yine yapacaksın ve ben evet diyeceğim ilk günkü gibi duru ve sade. Evet aşkım seni seviyorum ve bana ait olanla seni bekliyorum... "

* * *

Yakın zamanda 14 şubat var. Diğer ifadeyle Sevgiiler günü. Kim ulaşacak o güne kim varacak kimse bilmiyor. İnacım o ki bir hediye verilecekse, bir kavuşma olacaksa ertelenmemesi gerektiği. Ben bunu bilir bunu uygularım. Sevdiğim hergün özel, eşim hergün biriciktir benim için. Bazı günleri diğerlerinden farklı kılmak bu işin geleneği olduğundan olsa gerek, bir çoğumuz 'o' özel adledilen günde herşeyi unutup dünyanın en iyi eşi, en iyi aşığı, en iyi dostu olmaya çabalıyoruz. Güzel bir koroda en güzel sesimizle sevgiliye seslensek, o kalabalığın iştiraki sesimizi özel değil anonim kılar. Sadece o günlerde mutlu olabilen zaten hayatının diğer 'normal günlerinde bir ilgi, bir tatlı söz görmeyenlerde tek çiçekle baharı bekliyorlar. Özel günler elbette olsun kutlansın, insanlar hatırlansın ama sırf 'resmi' bir vakti var diye bir şeyleri geciktirmeyelim, bekletmeyelim, beklemeyelim, zira kaybettikten sonra bütün ömür boyu Mecnun olsak ne fayda, Leyla olmayacak olduktan sonra...

not: hikaye nacizane bana ait olup alıntı değildir

Babalar ve Çocukları

2009-01-22T14:08:00.002+02:00

6 yaşında : Babam herşeyi biliyor.

10 yaşında : Babam çok şey biliyor.

15 yaşında : Ben de babam kadar biliyorum.

20 yaşında : Şu muhakkak ki; babamın öyle pek fazla birşey bildiği yok.

30 yaşında : Bir kere de babamın fikrini sorsam fena olmayacak.

40 yaşında : Ne de olsa babam bazı şeyleri biliyor.

50 yaşında : Babam herşeyi biliyor.

60 yaşında : Ah!! Babam hayatta olsaydı da kendine danışabilseydim...

Boynuz

2009-01-22T09:08:00.003+02:00

Fitnat Hanım Kurban Bayramı için kurbanlık bir koyun alacakmış. Koyunları seyrederken tesadüfen orada bulunan Haşmet: "Arzu ederseniz kurbanınız ben olayım" deyince, Fitnat Hânım: "Teşekkür ederim. Bu yıl boynuzlu koyun kesmeyeceğim!

Rüşvetin Tarihi..

2009-01-21T10:34:00.002+02:00

...Fuzûlî, Bağdat civarında yaşayan fakir bir şairdir. Kanunî'ye yazdığı bir mektupta durumunu belirtmiş ve devlet hazinesinden kendisine maaş bağlanmasını istemiştir. Padişah, kendisine bir berat göndermiş ve bu beratta Bağdat'taki vakfın zevaidinden, yani masraflar çıktıktan sonra kalan fazlasından Fuzûlî'ye maaş bağlanmasını istemiştir. Fuzûlî, beratını alır almaz vakıf idaresine gitmiş ve beratın gereğinin yerine getirilmesini istemiştir. Kendisine bürokrasinin her zamanki cevabı verilmiştir. "Sen git, biz gereğini yaparız" Ne var ki aradan haftalar, aylar geçer ama garibim Fuzûlî'yi ne arayan vardır ne de soran. Tekrar vakıf idaresinin yolunu tutar ve beratının gereğinin niye yerine getirilmediğini sorar. İkinci gidişte karşılaştığı muameleyi ve memurlarla arasında geçen diyaloğu Nişancı Paşa (Padişahın Genel Sekreteri) Celalzâde'ye "Şikayetnâme" olarak yazar. İşte meşhur " selam verdim, rüşvet değil deyü almadılar" ifadesi bu şikayetnâmenin baş tarafında geçer. Fuzûlî'nin "dedim, dediler" şeklinde aktardığı konuşma, bürokratik çarktaki sevimsizliğin, keyfi idarenin, çalınan minareye kılıf uydurmanın, asırlar geçse de karakterini koruduğunu göstermektedir
Dedim,
- Beratımın mazmunu niçin suret bulmaz. (Beratımın gereği niye yerine getirilmez)
Dediler,
- Zevayiddir husûli mümkün olmaz . (Artan kısımdan maaş bağlanması istendiği için yerine getirilemez)
Dedim,
- Böyle vâkıf zevayidsiz olur mu? (Böyle büyük bir vakfın artanı olmaz mı?)
Dediler,
- Zaruriyât-ı Asitane'den ziyade kalırsa bizden kalır mı? (İstanbul'un gereksinimlerini karşılamaktan artarsa bizden artar mı?)
Dedim,
- Vakıf malın ziyade tasarruf etmek vebâldir . (Vakıf malında hak edilenden fazla tasarruf etmek günahtır)
Dediler,
- Akçemizle satın almışız bize helâldır .
Dedim,
- Hesap alsalar bu sülukunuzun fesadı bulunur. (Teftiş olursa bu tuttuğunuz yolun yanlışlığı ortaya çıkar)
Dediler,
- Bu hesap kıyamette alınır.
Dedim,
- Dünyada dahi hesap olur, zira haberin işitmişiz . (Haber almışız ki dünyada da hesap alınır)
Dediler,
- Andan dahi bakimiz yoktur, zira katipleri razı etmişiz . (Ondan da korkumuz yoktur, çünkü katipleri razı etmişiz)
Fuzûlî, kişisel mücadelesinin sonuç vermediğini ve ümitsizliğini "Gördüm ki sualime cevaptan gayri nesne vermezler ve bu berat ile hacetim reva görmezler, nâçar terk-i mücadele kıldım. Meyus u mahrum guşe-i uzletime çekildim" sözleri ile dile getirir. Bugünkü Türkçe ile der ki: "Baktım ki sorduklarıma cevaptan başka bir karşılık vermiyorlar ve bu berat ile ihtiyacımı karşılamıyorlar, çaresiz olarak onlarla cedelleşmeyi bırakıp karamsar ve hiçbir şey elde etmemiş olarak kendi yalnızlık köşeme çekildim."

Ask-ı Memnu

2009-01-21T09:32:00.003+02:00

Halid Ziya Uşaklıgil'in romanının adı olsada yaşadığımız yüzyılın özeti denebilir kanaatimce. İster gerçek kadın erkek ilişkisinde olsun , ister iş hayatında olsun, ister arkadaşlık arasında, güven arasında olsun. Memnu, arapçadan dilimize girmiş olup men etmek, yasaklamak anlamlarında kullanılır. Yasak aşk-aşk-ı memnu.

Delilik boyutunda tahribatın ve yozlaşmanın olduğu yılları yaşıyoruz. Sadakati sakadat sanacak kadar, bu hasletten uzak bir nesil içindeyiz. Televizyonun bu yozlaşmadaki katkısı inkar edilemez, ekrana gelen programlardaki seviyesizlik, çıplaklık ve para için her şeyi mübah kılan formasyonlar bu deformeyi kuvvetlendiriyor. Memnu para, memnu iş, memnu dostluk asaletimizi kurban ettiğimiz haller. Üzülmek tarif etmiyor ne yazıkki kaybımızı. Aile mefhumuna saldıra saldıra artık ortada mefhum kalmadı. Aile çay bahçelerinin, bahçeleri kadar dışarıya kapalı aile değerleri. İş hayatı farklı mı sanki, arkadaşının yerini almak için çevrilen oyunlar, işçinin hakkını yeşil çuhalarda harcayan "işçinin hakkını sırtındaki teri kurumadan ödeyiniz" hadis-i şerifinden- bihaber patronlar, evliliği sadece aşkla sınırlayıp, aşkı bitirmeye çalışıp huzuru sokaklarda başkalarının kollarında arayanlar metrakereye daha fazla düşmeye başladı. Bilakis aşk-ı memnu bir keyif oldu. Yasağın hazzı her daim çekici gelmiştir insanoğluna ve doz arttıkça yaşamanın tadı ham ayva gibi oturuyor boğazımıza. Tadımızı daha kaçırmadan divan edebiyatının en büyüğüne bırakayım sözü

Dost bî-pervâ felek bî-rahm ü devran bî-sükûn
Derd çoh hem-derd yoh düşmen kavî tâli' zebûn
"
"fuzuli"

Tanıtıcı Reklam?!

2009-01-20T08:23:00.003+02:00

Fransızca réclame: Bir şeyi halka tanıtmak, beğendirmek ve böylelikle sürümünü sağlamak için denenen her türlü yol..

Türk Dil Kurumu böyle açıklamış reklamın anlamını. Buna itirazım yok zaten. Yalnız sürekli tekrarlanan bir hata var ekranlarda. Televizyon kanalları reklamlara gitmeden ana sponsor yada reklama sponsor olan firmaların uzun reklamları ilk olarak yayına giriyor. Ve bunu yaparkende ekranda kullanılan tanım şu: "Tanıtıcı Reklam". Şimdi reklam bir ürünü tanıtmak anlatmak amaçlı kullanılan bir kelime ve bizde Türkçemize aynen alıp kullanıyorsak neden önüne saçma bir 'tanıtıcı' ifadesi ekliyoruz ki. Bu nasıl bir dil bütünlüğüdür, ne acaip bir dil korumadır anlamıyorum. Artık dilimize giren yabancı kelimelere alıştık sesimiz çıkmıyor ama yinede bazı şeyleri göz ardı etmeyelim. Bu sürekli ' yuvarlak top' demek gibi bir şey. Bir zamanlar bir hocam "- yakında dede ile torun ellerinde sözlükle anlaşacaklar demişti". Haklı çıkmasın az kaldı...

Bedirhan Gökçe İle....

2009-01-06T15:27:00.005+02:00

Şiir bu ülkede en az taltifi almış , fakat en fazla sevilmiş sanat dallarının başında gelir. Kim bir dörtlük dahi olsa mırıldanmamıştır ki. Ağaç kabukları bu memeleketin iki üç arşivinden biri olmaya adaydır, kazına kazına. Şiir aşkımın depreştiği yıllar, elimde kalem her müsait yer "divan"dır benim için. Bir gün evde, haliyle kalitesiz yapımlardan muzdarip zapping yaparken, bir görüntü geldi karşıma;Kanal A" Damlayan mısralar". Biraz izleyince bunun bir şiir dinletisi olduğunu fark etmemle o etkileyici ve güzel sesli insanın kimliği merakım etmeye başladım. O dönem internet diye bir kavram yok ki yazayım google'ye gelsin önüne hemen bilgiler. Soluğu okulda alır almaz şiirin başka müdavimi can dostuma sordum, sanki bunu bekliyormuş gibi; -Bedirhan Gökçe" dedi, bir şiir aşığıdır o kaçırma izle. O günden itibaren mümkün mertebe takip etmeye başladım. Şiire bakışım,duruşum, dağarcığım değişmeye başladı. Çok katkısı oldu edebiyata hayatıma. Atilla İlhan'ı bilirken, Cemal Süreyya'yı tanıdım, N.Fazıl'ı severken, Nurullah Genci yokladım ve daha nice isimsiz büyük şiirlerin peşine düştüm. Tabi zamanla ünü arttı Gökçe'nin şiir kasedi çıkardı, başarılıda oldu. Yaptığı şiir kasedi 100binin üzerinda satarken, İstanbul'un gözünden kaçmadı Ankaralı Gökçe. Kendi deyimiyle:2000 yılının Eylül'ünde Radyo Tatlıses'e başlamak üzere herşeyimi geride bırakarak Ankara'ya hüzün dolu bir vedanın ardından, geldim taşı toprağı "para kadın hırs" olan üçlü sac ayağının merkezi.. İstanbul şehrine.. Geldi, İstanbul O' na alışmadan o İstanbula alıştı, hep sevdiği gece yarısı uyanık olmanın hayaline kavuştu şimdi Kral Fm'de gece 23:00 da program yapmaya devam ediyor. Fakat artık aynı tadı aynı samimiyeti göremiyorum ve ayda yılda denk gelirsem dinliyorum dinlemeye çalışıyorum. Bazen bu soruyu sorarım;" Bir şeylerin lezzetli kalmasında hep amatör ruhun, yeni olmanın heyecanı mı olmalıdır? , profesyonellik neden bunları vermez veremez...

Hey gidi Ankara hey

Beni de benzettin ya kendine

Astin suratimi, resmilestirdin beni

Hey gidi Ankara hey

Beni de benzettin ya kendine

Yüzümde bürokrat gülümsemesi

Içimde politik çikmazlar .... devamını dinlemek için

Berceste/ Ahmet Paşa

2008-12-25T15:41:00.003+02:00

“ Cânıma bir merhaba sundu ezelde çeşm-i yâr

Şöyle mest oldum ki gayrın merhabâsın bilmedim"

Kıssa: Kolayı Var

2008-12-25T15:25:00.002+02:00

Barcelona:2-0:Real Madrid

2008-12-15T14:32:00.002+02:00

Beklenen oldu denebilir. İspanyol basını, Real'in Camp Nou'dan çıkamayacağını -Real'liler hariç- günlerdir yazıyorlardı. Casillas'ın harika oyunu maçın daha farklı bitmesini önledi bence. Real Madri'te eksik oyuncuların olması maça ortak olmalarını engelledi. Fakat Barcelona'lı oyuncularda gördüğüm hırs rakip o an kim olursa olsun maçı kaybettirmezdi. Hasılı Ramos yeni takımının başında çıktığı ilk maçta uzak olmadığı hisle soyunma odasına gitmiştir. Fakat 3 günde yapabileceği bir şey olmayacağı için fazla eleştirilmez diye düşünüyorum. Son olarak çok eski Real'li Eto'o hala Madrid'i görünce kırmızı görmüş boğa gibi oluyor. Ne kinmiş be....

Packman!!!

2008-12-12T10:53:00.000+02:00

Bayram Tebriği

2008-12-06T14:27:00.002+02:00

Beyoğlu (1930)

2008-11-29T15:51:00.003+02:00

Hasat!

2008-10-31T11:01:00.001+02:00

Eve Dönüş!

2008-10-28T16:41:00.003+02:00

Misafir olduğumuz handan daha uzun misafir olduğumuz yere döndük. Bir yasak olmadığı sürece buradan devam yazmaya...

Siyah Ajanda Yeni Yerleşim Bölgesinde...(Bekliyoruz)

2008-10-27T09:27:00.001+02:00

http://www.siyahajanda.wordpress.com

Şefkat_

2008-10-23T15:45:00.001+03:00

Düzenleme:

2008-10-14T10:34:00.001+03:00

Blog ayarı yaparken bazı çözemediğim durumlardan dolayı sayfa ayarları fazlasıyla bozuldu ve eskiye bir türlü dönemeyince bu şablonla idare edeceğim şimdilik..

Köşe Yazarı Olsaydım*3

2008-10-07T17:42:00.003+03:00

"Yazarımız yıllık izninin bir bölümünü kullandığı için yazısı yayınlanamamaktadır" :):)

Deneme..1..2..

2008-10-03T17:52:00.003+03:00

Nasıl karşı koyabilirdim ki.. Bayramı bayram yapan manevi değerlerin yanına biraz çikolata katınca her gün bayram olsa diye geçirdim içimden. Tabi mide sağolsun kendini bir kaç defa hatırlamadı değil.. "Çikolatalığın on para etmez bu bendeki aşk olmasa.."